Op straat kwam hij me tegemoet lopen. Over zijn bolle buik spande een t shirt dat net niet de onderste rand van het buikvel aan het gezichtsveld kon onttrekken. Zijn lange, vette haren kregen nog een extra glans door de motregen. Ik schatte hem op een jaar of veertig.
Onder zijn ogen had hij wallen waar een middelgroot plezierjacht met gemak aan kon meren. In zijn mondhoek had hij wat shag. Niet opgerold tot een sigaret maar gewoon een bruin, nat plukje. Zijn baardje deed me denken aan volstrekt willekeurig opgeplakte kruimels ontbijtkoek.
Nog net te ver weg om te lezen welke tekst er op zijn shirt stond, het leek maar een woord, hoogstens twee, werden naast hem wel de contouren van een vrouw zichtbaar. Ze was klein, dik en droeg een te groot lichtblauw spijkerjack. In haar rechterhand hield ze een hondenriem. Hoe ik ook keek en zocht, een hond was nergens te bekennen.
De twee kwamen dichterbij. De kleur van het t shirt van de man bleek hemelsblauw te zijn. De opdruk gifgeel.
Langzaam werden de dansende letters op het shirt omgesmeed tot een woord.
In capitalen stond er EINDBAAS.
En toen realiseerde ik me dat dit hét beeld móet zijn geweest dat de persoon voor zich zag toen hij het woord 'tragikomisch' bedacht.
