Mevrouw de Voorzitter!

Gisteren werd er in de Tweede Kamer een nieuwe voorzitter gekozen. De door ons gekozen leden van het huis van de democratie hadden de keus uit drie zittende kamerleden. De heer Schouw (D66), mevrouw Van Miltenburg (VVD) en mevrouw Arib (PvdA) hadden zich gekandideerd en luisterden in Vak K naar de vragen die hen werden gesteld door de woordvoerders van de diverse partijen. Niks geen achterkamertjes maar alles 'out in the open'.

Namens de PVV (Partij voor de Vrijheid (maar niet voor iedereen)) nam Louis Bontes het woord. Bontes werd onlangs in een uitzending van Reporter er van beticht zeer intimiderend te werk te gaan en zelfs een collega (Hero Brinkman) te hebben aangevlogen. De oud politieman annex kleerkast nam, zoals het een echte PVV'er betaamt geen blad voor de mond. Hij kwam snel tot zijn conclusie dat mevrouw Arib geen voorzitter van de Tweede Kamer mag worden. Mevrouw Arib is naast Nederlandse ook Marokkaanse. En helaas is het zo dat de Marokkaanse overheid geen dubbele nationaliteit accepteert waardoor het onmogelijk wordt afstand te nemen van de Marokkaanse nationaliteit. Overigens is Marokko niet het enige land dat deze regel hanteert. Ook Argentinië bijvoorbeeld staat het haar onderdanen niet toe afstand te nemen van de Argentijnse nationaliteit. Of de eenmansknokploeg van de PVV, met in zijn kielzog zijn politieke charlatans, ook vindt dat Máxima om die reden geen koningin mag worden zal mij eerlijk gezegd een zorg zijn. Daar hebben ze gelukkig niets over te zeggen. Wat de PVV gisteren in het debat maar weer eens bewees is dat voor hen niet alle mensen gelijk zijn. Er zijn Nederlanders en er zijn een soort van mensen die hier ook wonen maar om wat voor reden dan ook een dubbele nationaliteit hebben. Deze laatste groep mag volgens de PVV geen belangrijke bestuurlijke taken verrichten omdat er moet geworden getwijfeld aan de loyaliteit van de kandidaat naar het land waar hij woont óf waar hij geboren is.

In het kabinet, gedoogd door de partij van Wilders en Bontes, zit een staatssecretaris met een dubbel paspoort. En niet alleen dat, zij kan ook de niet-Nederlandse nationaliteit opzeggen omdat Zweden, het land van mevrouw Veldhuijzen van Zanten ook staatsburger van is, dit wel toestaat. Dat zij dit niet doet terwijl het wel kan is kennelijk voor de PVV geen reden geweest om tegen haar benoeming te zijn en derhalve het kabinet niet te gedogen. Natuurlijk niet. Het gaat de PVV uiteindelijk niet om een dubbele nationaliteit. Het gaat hen om te treiteren, te pesten en het systematisch buitensluiten van Turken en Marokkanen. En van moslims. Vooral van moslims. Er is bij de PVV geen ruimte voor discussie. Nee, er wordt op afkomst geselecteerd.
Laten we hopen dat het nog een tijd duurt voordat we weer mogen stemmen. Maar weet dan dat een stem op de PVV een stem is tegen moslims. Tegen Turken. Tegen Marokkanen. Tegen Argentijnen. Tegen Máxima. Met een stem op de PVV teken je mede de petitie die zegt dat een deel van onze bevolking ondergeschikt is aan de rest. En dat, dat is een heel angstige gedachte.

Heel veel dieren

Met dank aan Skype zie ik de kinderen van mijn zus, die in Parijs wonen, gelukkig een aantal keer per week. De laatste tijd wil de tweeling van bijna drie weten wat ik ga eten. Nee, ze willen het niet weten, ze willen het zien. En dus houd ik tomaten, komkommer, pasta en hagelslag voor de lens van de camera en laat hen raden wat het is. Vorige week waren we weer op deze manier met elkaar aan het bellen toen bleek dat mijn zus de rouwkaart van E. nog niet had ontvangen. Ik liet haar de voorkant van de kaart zien die bestond uit een prachtige fotocollage die voor de 53e verjaardag van E. door zijn vrienden was samengesteld. De Eifeltoren, de Sagrada Familia en dieren. Heel veel dieren. Mijn neefje en nichtje zaten gefascineerd te kijken naar de talloze dieren op de kleurrijke kaart. Een voor een gingen we ze af. Vlinder, neushoorn, olifant, giraffe, vogel, zebra. Later die dag sprak mijn moeder ook via Skype met mijn zus. Mijn neefje en nichtje lieten weten dat ze wisten wat ik ging eten. ‘Wat dan?’, vroeg mijn moeder. ‘Heel veel dieren’, was het antwoord.

Hij is het niet meer

'Hij is het niet meer.’ Het is een veel gehoorde uitspraak als men voor de laatste keer afscheid heeft kunnen nemen van een geliefde. De dood trekt de plooien van het leven glad en legt de overledene haar eigen masker op. Gisteren was ik bij het laatste afscheid van een dierbare. Hij lag op zijn bed, de handen in zijn schoot. Het colbert lag donkerblauw over zijn keurig gestreken overhemd. Ik heb hem goed gekend maar herkende hem niet. In geen enkel opzicht lag daar de man die de laatste jaren van zijn leven een steeds vertrouwder gezicht was geworden voor mij en mijn familie. In de auto op weg naar de condoleance zocht ik hem. Ik zocht hem in drie ooievaars die achter elkaar op drie verschillende lantaarnpalen zaten. Ik zocht hem in de zonnestralen die zich met kracht een weg door de donkere wolken heen baanden. Eerder op de dag zocht ik hem op het strand. In de woest rollende golven. In de onheilspellende regenbui en daarna in de blauwe, met witte wolken ingekleurde, lucht boven de Noordzee. Ik zocht hem maar kon hem niet vinden. Zijn lichaam, hij is het niet meer. Zijn lijfelijke aanwezigheid voor altijd verloren. Hij is, zoals ze dat in Twente treffend en troostend zeggen, uit de tijd gegaan. De tijd staat stil. De tijd gaat door. Verdriet en hoop lopen als Jip en Janneke de laatste dagen hand in hand door mijn gedachten. Verdriet om zijn dood, om de onomkeerbaarheid van het sterven. Hoop is er op rust voor hem. Op geen pijn voor hem. Hoop ook op een goede plek voor het verdriet van de mensen die het dichtst om hem heen stonden. Hij is nergens meer. Hij is nu overal.