Axe-effect

Vaibhav Bedi heet de man die tegen de producenten van Axe een proces aan heeft gespannen. De Indiase man, 26 jaar alweer, klaagt het bedrijf aan omdat hij na zeven jaar intensief gebruik van Axe nog steeds geen vriendin heeft gevonden. Het zogenaamde Age-effect waarmee producent Unilver adverteert gaat dus niet op voor de arme Vaibhay. Ergens is het niet zo heel verrassend dat Bedi naar de rechter stapt want als je werkelijk gelooft dat veel en langdurig spuiten met Axe de vrouwen in je omgeving in katzwijm doet vallen is het natuurlijk logisch dat je dan na zeven jaar wel eens resultaat wil zien.
Mijn eerste reactie was dat Bedi een malloot is die niet helemaal weet hoe reclame werkt. Na jarenlang melk drinken heb ik ook nog steeds geen witte motor. Laat staan een rijbewijs.
Aan de andere kant heeft Bedi wel een punt. We worden dagelijks genept door producenten die van alles beweren over hun producten die, op zijn zachtst gezegd, niet helemaal stroken met de werkelijkheid. Inmiddels zijn we hier kennelijk zo murw door geslagen dat we het maar accepteren en, sterker nog, het vaak geloven ook.
In die zin heeft de actie van Bedi mijn ogen wel geopend. Waarvoor dank beste Vaibhay. Het Axe-effect wordt deze keer niet aangewend om talloze Indiase schonen om de vinger te winden maar om even met een andere blik naar de dagelijkse tsunami van commercials te kijken.

Heb ik het nodig

'Heb ik het nodig?'
'Nee'
'Jawel'
'Nee hoor'
'Echt niet?'
'Nee, echt niet'
'Huh?'
'...'
'Maar waarom bied je het dan aan?'
'Gewoon'
'Ja hallo, en ik moet dat geloven?'
'Hoeft niet, mag wel'
'Ik weet het niet hoor'
'Dan niet'
'Ik heb het nodig hè?'
'...'
'Dat kan je gewoon tegen me zeggen hoor. Sterker nog, ik heb liever dat je het gewoon tegen me zegt'
'...'
'Niets zo vervelend als mensen die het er achter je rug over hebben'
'Je hebt het niet nodig'
'Maar je biedt het me toch aan?'
'Ja'
'Dat snap ik dan niet zo goed'
'Dat is dan jammer'
'Hola, waarom nu ineens zo gepikeerd?'
'Ik ben niet gepikeerd'
'Jawel. En alleen omdat ik iets niet van je aanneem'
'Voor de laatste keer. Ik bied het je nog een keer aan...'
'Ik heb het echt niet nodig?'
'Neehee!'
'Geef dan maar. Dan bewaar ik het nog even. Voor als ik het straks wel nodig heb'

Belgenmop

Gisteravond stapte ik in een volle trein voor een kort ritje naar Amsterdam. Ik zat aan het gangpad en naast mij, aan de andere kant van het gangpad, zat een gezin. De moeder, een antroposofisch uitziend type, en de jongste dochter van een jaar of negen zaten aan het raam tegenover elkaar. De oudste dochter van een jaar of elf zat schuin tegenover mij aan het gangpad tegenover haar vader. Haar vader zag eruit alsof hij tussen zijn twaalfde en zijn zeventiende, de tijd waarin een mens hard groeit, permanent een ander mens op zijn hoofd had gehad waardoor zijn nek nooit heeft kunnen doorgroeien. Los van een ontbrekende nek zag de man er in zijn geheel nogal ingedeukt uit.
De twee meiden waren beiden moe en melig. Ze probeerden zo lang mogelijk stil te zijn maar hadden onderling kennelijk afgesproken dat ze wel enorme armgebaren mochten maken en ook giebelen was niet uitgesloten. De moeder zat ondertussen verdiept in haar mobieltje terwijl de man zonder nek naar buiten staarde en zich afvroeg of het de planeet Jupiter was die hij naast de maan zag. Oh nee, toch een vliegtuig. De aandacht van de giebelende zusters verschoof naar de mobiel van moeders. Kennelijk had ze verbinding met Internet en kennelijk had ze net een Belgenmop op het schermpje staan waardoor de dochters het uitproesten. Uit het niets begonnen de dochters weer te praten. Het was volgens de vader onmogelijk voor hun om tien minuten stil te zijn. Pedagogisch niet een al te handige uitspraak dunkt mij maar de oudste dochter liet het niet op zich zitten en zei meerdere malen 'jij bent gek' tegen haar vader. De man zonder nek reageerde hier niet op en bleef tussen de landende vliegtuigen naar Jupiter zoeken.
De moeder begon over het weer van de dag erna te praten. Kennelijk had ze niet alleen naar moppen gezocht op de mobiele telefoon maar ook naar de weersverwachting. Wat er daarna gebeurde was wonderlijk want de mobiele telefoon, inmiddels in handen van de man zonder nek, bleef maar sms'en ontvangen met de weervoorspelling. De een na de ander kwam binnen tot grote frustratie van de nekloze die nog niet zo vaak met het bijltje van de mobiele telefonie had gehakt.
Om een eind te maken aan deze frustratie besloot hij het over een andere boeg te gooien en de aandacht van de kinderen en zijn vrouw te verleggen van zijn gestuntel met telefoons naar moppen over Belgen. In een volle trein vroeg hij aan zijn dochters waarom vogels ondersteboven over België vliegen. Na een korte stilte, korte pijnlijke stilte van mijn kant, kwam hij met de verklaring. De nekloze zei dat de vogels het niet meer konden aanzien en gniffelde. Zijn kinderen lachten hard en ook zijn vrouw gnuifde zachtjes tegen het raam van de trein.
Toen kwam zij met een mop. Waarom waren de bussen in België dertig meter breed en drie meter lang? Weer vragende gezichten van het kroost. Omdat iedereen voorin wilde zitten. Dar werd door de kinderen niet begrepen waardoor de man zonder nek de toch al oerslechte mop ook nog eens moest uitleggen.
'Gelukkig', zei ik bijna hardop. We naderden Amsterdam CS. De familie ging staan en kwam er toen achter dat ze wel wat vroeg stonden. Ze gingen weer zitten en op dat moment stopte de trein aan het perron. Ze stapten nog wat flauwtjes lachend uit. Jupiter liet zich die avond niet meer zien.

Toneelstukjestelevisie

Vanochtend viel ik tijdens een korte zapronde in het programma Business Class. De presentatie is zoals elke week, en dat al een flink aantal jaren lang, in handen van Harry 'ik draag een piepklein doch goed zichtbaar zwart microfoontje op mijn das' Mens. Fascinerende televisie vind ik dat. Eigenlijk is het meer een toneelstukje op de televisie. De acteurs schuiven bij de protagonist aan tafel om daar, tegen betaling, hun uit het hoofd geleerde tekstje op te mogen lepelen. Een goed toneelstuk is het niet. De inhoud van de teksten vervliegt met de wind die buiten de Hotels van Oranje, waar het programma wordt opgenomen, over de zee geblazen wordt. De acteurs lijken gecast door een tweederangs castingbureau want acteren is niet hun tweede natuur. Ook niet hun derde en ook niet hun vierde, vijfde of zesde. Geld verdienen is verreweg het belangrijkst. Acteren wordt gezien als een hobby die weliswaar veelvuldig moet worden uitgevoerd omdat anders de boodschap die ze over willen brengen verwordt tot wat het eigenlijk is; gebakken lucht. De acteurs is nooit geleerd hoe ze hun adem moeten beheersen wat resulteert in een te hoge ademhaling die, als je er op gaat letten, benauwend werkt. De teksten worden haspelend uitgesproken en de stemmen van de acteurs zijn vaak bovennatuurlijk hoog. Harry Mens ondertussen zit het uurtje uit, stelt vooral geen kritische vragen en laat zich zakken in de voor hem fluwelen gedachte aan het geld dat door de acteurs wordt binnen gebracht.
Het programma staat voor mij symbool aan de financiële wereld an sich. Het is een op niets gebouwd kaartenhuis dat door een aantal slechte acteurs wordt bezongen en in stand wordt gehouden. Twijfel aan het systeem kan funest zijn voor het systeem zelf. Dat heeft de financiële crisis ons inmiddels wel geleerd. Maar of de wereld er slechter uit gaan zien na de crisis weet ik zo net nog niet. Misschien is het juist wel een verademing. In ieder geval zou ik er geen traan om laten wanneer een exponent van de financiële wereld, het programma Business Class, omvalt en met donderend geraas in de Noordzee dondert.

Filezwemmen

Vanochtend was ik voor het eerst sinds ik uit Amsterdam vertrokken ben weer in het zwembad waar ik menig nat uur heb doorgebracht. Het Marnixbad met de trage caissières, de veel te kleine omkleedhokjes en de overbevolking in de zwembanen; ik had het maar gemist.
Het was, zoals meestal, filezwemmen. Net als met files op de weg ontstaan de files in het zwembad niet in de eerste plaats door drukte maar door mensen die de regels van, in dit geval, het bad niet kennen en hun eigen plan trekken. En die mensen zijn weer in een aantal categorieën onder te brengen. Hieronder de meest in het oog springende en de meest opmerkelijke.

De 'ik-zwem-lekker-op-mijn-eigen-tempo-ook-al-is-dat-in-de-snelle-baan' mensen.
Een slag erger zijn deze:
De 'ik-zwem-lekker-op-mijn-eigen-tempo-ook-al-is-dat-in-de-snelle-baan-en-het-maakt-mij-geen-fuck-uit-wat-jij-daar-van-vindt' mensen
Ook erg zijn de borst of rugcrawl gerelateerde mensen. Daarin zijn natuurlijk hoofd- en subcategorieën maar laat ik mij tot de hoofdzaken beperken.
De 'ik-kan-keigoed-borstcrawlen-en-het-maakt-mij-niets-uit-dat-ik-dan-dwars-over-je-heen-zwem' mensen.
Binnen deze categorie bestaat nog een roekelozer soort.
De 'ik-doe-lekker-de-rugcrawl-en-het-maakt-me-niets-uit-dat-ik-een-ander-dan-keihard-in-zijn-gezicht-mep' mensen.

Ikzelf heb de gewoonte om in de snelle baan mijn schoolslag te beoefenen. Een paar maanden terug dacht ik een medestander te hebben gevonden. We hadden allebei net aangetikt toen hij begon uit te wijden hoe vervelend het wel niet is als er trage mensen voor je zwemmen. Ik knikte instemmend en verheugde me op een vriendschap in de dop, geboren uit een gezamenlijke frustratie. Toen de jongen vervolgens weer een baantje begon te trekken zag ik de aanstaande vriendschap als in een film die nooit uit is gekomen aan me voorbij trekken. Hij zwom zo langzaam dat hij nog net niet naar de bodem van het bad zakte.

Er is ook een categorie zwemmers, meestal mannen, die zich prima aan de snelheid houden, niet als een achterlijke crawlen en ook niemand tijdens de rugcrawl in het gezicht slaan. Toch dient deze categorie wel benoemd te worden als zijnde een categorie waarin ruimte voor verbetering mogelijk is.
Iedereen die, net als ik, met een duikbrilletje zwemt zal het waarschijnlijk wel herkennen.
De 'ik-zwem-met-een-broek-met-hele-wijde-pijpen-waardoor-je-lekker-alles-kan-zien-maar-dat-maakt-me-niet-uit' mensen.
Of de 'ik-zwem-met-een-broek-met-hele-wijde-pijpen-waardoor-je-lekker-alles-kan-zien-alleen-ben-ik-de-enige-die-dat-niet-weet' mensen.

Het is een beetje te makkelijk om anderen maar in hokjes te proppen en jezelf buiten schot te laten. Vandaar de volgende, op mijzelf betrekking hebbende categorie.
De 'bekijk-het-maar-ik-ga-daar-lekker-niet-meer-zwemmen-nou-de-groetjes' man.