De Rijdende Rechter

De uitzending van 'De Rijdende Rechter' op dinsdag 16 oktober had alle ingrediënten in zich om uit te groeien tot een
mini-kunstwerkje van kleinburgelijkheid. Zo waren daar twee rasechte Amsterdammers, een fietsenmaker (Mark) die met veel misbaar sprak en structureel drie octaven te hoog en zijn klant, er was een corrosiedeskundige, een importbruid, Roemeense vrouw en een probleem van helemaal niets. Het probleem was een fiets die wat was gaan roesten omdat deze drie maanden onder een boom had gestaan. Geen wonder zou je denken. Nog een wonder dat de fiets er drie maanden blijft staan in een stad als Amsterdam. Kennelijk houden zelfs junks niet van roestige fietsen.
De klant had de fiets gekocht voor zijn Roemeense importbruid vriendin die nu dus niet kon leren fietsen door de roestvorming. Namens de TU Delft was een corrosie-expert ingeschakeld. De Rijdende Rechter zelf, het Heertje, was getooid met witte mafiahoed afgereisd naar het Amsterdamse Bos en Lommer om dit drama met eigen ogen te kunnen zien.

Voor mij was de uitzending extra interessant omdat ik de fietsenmaker ken. Hij was namelijk mijn fietsenmaker in de jaren dat ik in Amsterdam woonde. Op mij maakte hij altijd al een aparte indruk maar om niet meteen alles op hem af te schuiven dacht ik dat het misschien ook wel eens aan mij zou kunnen liggen. De commentaren op Twitter bevestigden echter dat het de fietsenmaker is die, op z'n zachtst gezegd, nogal apart is.
In de fietsenzaak van Mark was het altijd goed toeven. Je kreeg een bakkie koffie en mocht daar ook gerust een sigaretje bij roken. Je ging met een lekke achterband naar binnen, deze werd geplakt en bij thuiskomst bleek je achterlicht het niet meer te doen. Dus weer terug met dat achterlicht. Achterlicht gemaakt maar bij thuiskomst bleek dan de bagagedrager los te zitten. Van die dingen. Soms kwam ik er drie keer per week. Je bouwt op die manier een hechte band op met die mensen. Dat wel.

Het meest opmerkelijke moment van de uitzending was toen iemand uit het publiek opstond om de fietsenmaker en zijn vrouw een bosje bloemen te geven en hen zijn steun te betuigen. (Rond minuut 24:50) Waar de bloemen gekocht zijn weet ik niet omdat zelfs het meest achtergestelde benzinestation zich nog zou schamen voor dit bosje. Bovendien was de man gekleed in een pak van zijn grootvader. Hij leek rechtstreeks weggelopen te zijn uit de jaren vijftig. Dat verklaart misschien ook wel de staat van zijn bloemen.

De mannen spraken allen in onvervalst plat Amsterdams. De Rijdende Rechter kwam tot zijn uitspraak waarbij de fietsenmaker de roest, sorry, corrosie, moest verwijderen en daarmee leek de zaak beslecht. De klant was hier echter niet tevreden mee en we waren op televisie live getuige van de stijging der bloeddruk tot ongekende hoogte.
De rechter besloot zijn uitspraak kracht bij te zetten door een, volgens hem, echte Amsterdamse uitspraak te aan te halen; 'Niet lullen maar poetsen!' Jammer dat dit nou juist de Rotterdammer typeert. Maar goed, voor een Heertje als meester Frank Visser was het gebruik van het woord 'lullen'  al heel kinky. Het is hem, in het licht van deze briljante uitzending, vergeven.