Nog even en dan is de zomer voorbij. Ik word niet graag met dit feit geconfronteerd in de wetenschap dat na de zomer zonder enige twijfel de herfst gaat komen met als persoonlijke dieptepunten de maanden oktober en november.
Om het er nog maar eens in te wrijven dat de zomer echt voorbij is komt de TROS voor het derde jaar op rij met het programma 'De Zomer Voorbij'. De camera volgt de olijke Volendammers Jan, Jan, Jan, Jaap en NickenSimon op hun bonte tochtjes langs de Spaanse kusten. Elk jaar hetzelfde ongeschreven scenario van de gezworen vrienden die elkaar in zwembaden duwen, wakker maken midden in de nacht, optreden voor rood verbrande Hollanders en handtekeningen uitdelen aan de kinderen van de roodverbrande Hollanders.
Het is altijd feest bij Jan, Jan, Jan, Jaap en NickenSimon. Altijd gezellig. Vrijheid, blijheid. Dat soort dingen. Kwajongensstreken ook. Dik Trom-achtige taferelen onder de Spaanse zon. Waarschijnlijk gebeurt er ook dit jaar niets spectaculairs in 'De Zomer Voorbij'. En dat terwijl de Spaanse costa's een broeinest waren voor de Mexicaanse griep. Volkszanger Thomas Berge kwam zelfs naar Nederland met die vervelende hoest. Maar waarschijnlijk blijft dat Jan, Jan, Jan, Jaap en NickenSimon ook bespaard.
Het is straks al erg genoeg dat de zomer voorbij is. Hopelijk houdt de TROS volgend jaar dan ook op met deze 'niets aan de hand' televisie. Of, maar die kans acht ik kleiner, gaan Jan, Jan, Jan, Jaap en NickenSimon zelf inzien dat het nu wel een beetje over is met het kijken naar de Volendamse aapjes. Ook al hebben die jongens, die overigens heel normaal zijn gebleven, nog zo'n lol.
woensdag 26 augustus 2009
zaterdag 15 augustus 2009
Langeleegte
De trotste koploper in de Eerstedivisie na twee speelronden is BV Veendam.
Veendam met illustere bijnamen als de Veenkolonialen en de Black Yellow Angels.
Veendam met vedetten als Gersom Klok, Tjeerd Korf en Haaje Feenstra en onder de bezielende leiding van Joop Gall heeft er in twee wedstrijden rustig op los gescoord.
Tot vorig jaar had het stadion van de Veenkolonialen de mooiste naam uit de Nederlandse stadiongeschiedenis.
De Langeleegte.
De Langeleegte. Een prachtige naam waarin rust, wanhoop, oneindigheid, eenzaamheid, angst en bezinning samen komen. Sinds dit jaar heeft een sponsor gemeend haar naam te moeten verbinden aan de club waardoor het stadion nu het Gjaltema stadion aan de Langeleegte heet. Gelukkig blijft het mythische Langeleegte wel terug te vinden in de naam. En dat is al een verademing te noemen in de tijd waarin het MariFlex stadion (RBC), het Mandemakersstadion (RKC) en het Parkstad Limburg stadion (Roda JC) als commerciële paddestoelen uit de grond schieten.
Dat de commercie meer en meer haar stempel drukt op het voetbal is algemeen bekend maar gelukkig hebben ze aan het eind van de Nederlandse wereld in ieder geval nog de naam van het oude stadion weten te behouden.
Zelf ben ik er nog nooit geweest. Maar heel moeilijk lijkt het me niet om supporter te zijn van de Black Yellow Angels. Want wat is er mooier dan, met in de ene hand een lauw biertje en in de andere hand een koude kroket, te filosoferen over wat erachter ligt. Achter die lange Langeleegte.
foto: Jaap van Heusden
Veendam met illustere bijnamen als de Veenkolonialen en de Black Yellow Angels.
Veendam met vedetten als Gersom Klok, Tjeerd Korf en Haaje Feenstra en onder de bezielende leiding van Joop Gall heeft er in twee wedstrijden rustig op los gescoord.
Tot vorig jaar had het stadion van de Veenkolonialen de mooiste naam uit de Nederlandse stadiongeschiedenis.
De Langeleegte.
De Langeleegte. Een prachtige naam waarin rust, wanhoop, oneindigheid, eenzaamheid, angst en bezinning samen komen. Sinds dit jaar heeft een sponsor gemeend haar naam te moeten verbinden aan de club waardoor het stadion nu het Gjaltema stadion aan de Langeleegte heet. Gelukkig blijft het mythische Langeleegte wel terug te vinden in de naam. En dat is al een verademing te noemen in de tijd waarin het MariFlex stadion (RBC), het Mandemakersstadion (RKC) en het Parkstad Limburg stadion (Roda JC) als commerciële paddestoelen uit de grond schieten.
Dat de commercie meer en meer haar stempel drukt op het voetbal is algemeen bekend maar gelukkig hebben ze aan het eind van de Nederlandse wereld in ieder geval nog de naam van het oude stadion weten te behouden.
Zelf ben ik er nog nooit geweest. Maar heel moeilijk lijkt het me niet om supporter te zijn van de Black Yellow Angels. Want wat is er mooier dan, met in de ene hand een lauw biertje en in de andere hand een koude kroket, te filosoferen over wat erachter ligt. Achter die lange Langeleegte.
foto: Jaap van Heusden
woensdag 12 augustus 2009
Het verdriet dat IKEA heet
Eigenlijk dekt de titel van dit stukje de lading niet helemaal. Een geschiktere kop zou deze zijn: 'Het verdriet dat IKEA heet op een regenachtige woensdag in augustus tegen het einde van de zomervakantie'. Maar dat zijn net iets te veel karakters.
Ik was op zoek naar iets. En als je niet op zoek bent naar iets groots, zoals de zin van het leven of het geheim van de liefde, is er een goede kans dat je het vindt bij IKEA.
Bij binnenkomst werd ik al met mijn neus op de feiten gedrukt. Kinderen stonden in de rij om in een heel lelijk, plastic speeltuintje te mogen spelen. Op de trap naar de eerste verdieping vormde zich al een kleine file. Gisteren sprak ik iemand die me al waarschuwde voor dit soort taferelen maar moedig als ik ben durfde ik die uitdaging wel aan.
Door de regen was het idee om met het gezin naar het strand te gaan in een Zweedse ladenkast geschoven. Deze mensen lagen nu languit op de zelf in elkaar te schroeven bedden en op de driezitsbanken.
Ik was zelf op zoek naar iets kleins. En iets kleins vinden in een zeldzaam grote winkel bleek een haast onmogelijke opgave. Zweed parelde inmiddels op mijn rug toen ik aankwam bij de afdeling 'Opbergen'. Briljante titel voor een afdeling overigens: 'Opbergen'. Daar vond ik wat ik zocht en tot mijn lichte schaamte liep ik met twee artikelen van 1 Euro per stuk naar de kassa. Vanuit de verte zag ik de meterslange kassarijen al staan. Volgeladen karren met kartonnen verpakkingen die bij minstens een van de wachtende stellen tot een vlammende relatiecrisis zou gaan leiden. Het winkelen bij IKEA is al een serieuze test voor de relatie, het in elkaar zetten van het gekochte artikel is daar de vergrotende trap van.
Ik besloot de rij de rij te laten en mijn artikelen op een subtiele manier in het magazijn te laten verdwijnen.
Achtervolgd door de lucht van Zweedse gehaktballetjes, die volgens mij alleen een Zweeds karakter krijgen door de blauw-gele vlaggetje, liep ik door de reusachtige hal naar de draaideur. Rechts van mij speelden de kinderen alsof het een lieve lust was in de treurige en overwegend grijs met groene speeltuin. Eenmaal buiten kon ik weer, zonder spelende kinderen of drommen met mensen en in mijn eigen tempo op zoek naar de zin van het leven of het geheim van de liefde.
Ik was op zoek naar iets. En als je niet op zoek bent naar iets groots, zoals de zin van het leven of het geheim van de liefde, is er een goede kans dat je het vindt bij IKEA.
Bij binnenkomst werd ik al met mijn neus op de feiten gedrukt. Kinderen stonden in de rij om in een heel lelijk, plastic speeltuintje te mogen spelen. Op de trap naar de eerste verdieping vormde zich al een kleine file. Gisteren sprak ik iemand die me al waarschuwde voor dit soort taferelen maar moedig als ik ben durfde ik die uitdaging wel aan.
Door de regen was het idee om met het gezin naar het strand te gaan in een Zweedse ladenkast geschoven. Deze mensen lagen nu languit op de zelf in elkaar te schroeven bedden en op de driezitsbanken.
Ik was zelf op zoek naar iets kleins. En iets kleins vinden in een zeldzaam grote winkel bleek een haast onmogelijke opgave. Zweed parelde inmiddels op mijn rug toen ik aankwam bij de afdeling 'Opbergen'. Briljante titel voor een afdeling overigens: 'Opbergen'. Daar vond ik wat ik zocht en tot mijn lichte schaamte liep ik met twee artikelen van 1 Euro per stuk naar de kassa. Vanuit de verte zag ik de meterslange kassarijen al staan. Volgeladen karren met kartonnen verpakkingen die bij minstens een van de wachtende stellen tot een vlammende relatiecrisis zou gaan leiden. Het winkelen bij IKEA is al een serieuze test voor de relatie, het in elkaar zetten van het gekochte artikel is daar de vergrotende trap van.
Ik besloot de rij de rij te laten en mijn artikelen op een subtiele manier in het magazijn te laten verdwijnen.
Achtervolgd door de lucht van Zweedse gehaktballetjes, die volgens mij alleen een Zweeds karakter krijgen door de blauw-gele vlaggetje, liep ik door de reusachtige hal naar de draaideur. Rechts van mij speelden de kinderen alsof het een lieve lust was in de treurige en overwegend grijs met groene speeltuin. Eenmaal buiten kon ik weer, zonder spelende kinderen of drommen met mensen en in mijn eigen tempo op zoek naar de zin van het leven of het geheim van de liefde.
woensdag 5 augustus 2009
Maurice III, de epiloog
Al twee keer eerder, en goed bezien twee keer te veel, heb ik aandacht besteed aan de reclamecampagne waarin Maurice de Hond roept dat we het moeten 'doen'. De koddige en slecht acterende opiniemaker wurmt zich door een Amsterdamse straat vol figuranten om ons deze boodschap mee te geven. Of de olijke vrolijkerd met Bourgondisch buikje staat voor een Amsterdamse pont met zijn wijsvinger priemend in het niets zijn nietszeggende boodschap te verkondigen.
Ik had me voorgenomen om me daar niet meer aan te storen want, zoals ik eerder schreef, volgt energie aandacht.
Maar vanochtend maakte mijn hart even een klein vreugdesprongetje toen ik op de site van de Telegraaf las dat de Reclame Code Commissie heeft besloten dat de commercials van de buis moeten verdwijnen. De Reclame Code Commissie stelt dat De Hond ''een zeker vertrouwen geniet bij een belangrijk deel van het televisiekijkend publiek''. Nu reken ik mezelf daar gemakshalve maar even niet onder maar ik dank de Commissie wel voor haar oneindige wijsheid.
Maurice van het scherm?
Ik zeg: Doen!
Ik had me voorgenomen om me daar niet meer aan te storen want, zoals ik eerder schreef, volgt energie aandacht.
Maar vanochtend maakte mijn hart even een klein vreugdesprongetje toen ik op de site van de Telegraaf las dat de Reclame Code Commissie heeft besloten dat de commercials van de buis moeten verdwijnen. De Reclame Code Commissie stelt dat De Hond ''een zeker vertrouwen geniet bij een belangrijk deel van het televisiekijkend publiek''. Nu reken ik mezelf daar gemakshalve maar even niet onder maar ik dank de Commissie wel voor haar oneindige wijsheid.
Maurice van het scherm?
Ik zeg: Doen!
Muggen
Ik denk niet dat het bestaat.
Het Nederlands Kampioenschap Muggen Meppen.
Op zich zonde want ik zou hoge ogen gooien bij het toernooi dat waarschijnlijk ergens in Drenthe zou worden gehouden.
De laatste maanden heb ik meer dan genoeg tijd gehad om te oefenen want de mug heeft mijn slaapkamer tot zijn tijdelijke habitat verkozen.
Omdat de muren van mijn slaapkamer geheel wit zijn en ik dat ook zo wilde houden heb ik de eerste weken de muggen om mij heen genegeerd of geprobeerd ze in de lucht te onderscheppen. Zo zou er in ieder geval geen vlek op de muur komen. Maar op een nacht werd ik weer wakker van het gezoem van de dunlijvige insecten en besloot ik dat het genoeg was. Ik herinnerde me hoe ter dood veroordeelden vroeger dagenlang aan de galg bleven hangen om een afschrikwekkende werking te hebben op het volk. De eerste muggen die ik dood mepte liet ik dan ook tegen de muur zitten in de hoop dat het hun soortgenoten aan het denken zou zetten.
Toegegeven, misschien ligt de waarheid dichter in de buurt bij het feit dat ik midden in de nacht geen zin had om de vlek van mijn muur te halen maar in ieder geval is het resultaat nu een witte muur gelardeerd met muggenvlekken.
Gelukkig wordt de muggenjacht wel steeds makkelijker naarmate de zomer vordert. Dit komt deels door mijn uren training waardoor het me lukt om de vlucht van muggen te laten eindigen tussen mijn handpalmen met een voor hen ongetwijfeld oorverdovende klap. Maar er is ook een tweede reden.
De muggen in de lente zijn jong, fris en carrièrebelust en doen er alles aan om niet gedood te worden. In de zomer wordt het al wat makkelijker en in de herfst is het voor een mug vrijwillige euthanasie om plaats te nemen op een muur waar mensenhanden of een mensenkrant hem uit zijn lijden kan verlossen. In de herfst zijn muggen zo lui geworden dat je ze bijna hoort lachen als je per ongeluk een keer mis mept.
De mug zal ongetwijfeld ergens goed voor zijn. Het geheel verdwijnen van de mug is niet goed voor de voedselketen. Zo dient de ranke, zoemende, bulten en jeuk achter latende bloedzuiger als voedsel voor bijvoorbeeld spinnen.
Ik stel voor dat we spinnen dan maar gewoon bijvoeren. Bij deze meld ik me aan als vrijwilliger.
Het Nederlands Kampioenschap Muggen Meppen.
Op zich zonde want ik zou hoge ogen gooien bij het toernooi dat waarschijnlijk ergens in Drenthe zou worden gehouden.
De laatste maanden heb ik meer dan genoeg tijd gehad om te oefenen want de mug heeft mijn slaapkamer tot zijn tijdelijke habitat verkozen.
Omdat de muren van mijn slaapkamer geheel wit zijn en ik dat ook zo wilde houden heb ik de eerste weken de muggen om mij heen genegeerd of geprobeerd ze in de lucht te onderscheppen. Zo zou er in ieder geval geen vlek op de muur komen. Maar op een nacht werd ik weer wakker van het gezoem van de dunlijvige insecten en besloot ik dat het genoeg was. Ik herinnerde me hoe ter dood veroordeelden vroeger dagenlang aan de galg bleven hangen om een afschrikwekkende werking te hebben op het volk. De eerste muggen die ik dood mepte liet ik dan ook tegen de muur zitten in de hoop dat het hun soortgenoten aan het denken zou zetten.
Toegegeven, misschien ligt de waarheid dichter in de buurt bij het feit dat ik midden in de nacht geen zin had om de vlek van mijn muur te halen maar in ieder geval is het resultaat nu een witte muur gelardeerd met muggenvlekken.
Gelukkig wordt de muggenjacht wel steeds makkelijker naarmate de zomer vordert. Dit komt deels door mijn uren training waardoor het me lukt om de vlucht van muggen te laten eindigen tussen mijn handpalmen met een voor hen ongetwijfeld oorverdovende klap. Maar er is ook een tweede reden.
De muggen in de lente zijn jong, fris en carrièrebelust en doen er alles aan om niet gedood te worden. In de zomer wordt het al wat makkelijker en in de herfst is het voor een mug vrijwillige euthanasie om plaats te nemen op een muur waar mensenhanden of een mensenkrant hem uit zijn lijden kan verlossen. In de herfst zijn muggen zo lui geworden dat je ze bijna hoort lachen als je per ongeluk een keer mis mept.
De mug zal ongetwijfeld ergens goed voor zijn. Het geheel verdwijnen van de mug is niet goed voor de voedselketen. Zo dient de ranke, zoemende, bulten en jeuk achter latende bloedzuiger als voedsel voor bijvoorbeeld spinnen.
Ik stel voor dat we spinnen dan maar gewoon bijvoeren. Bij deze meld ik me aan als vrijwilliger.
maandag 3 augustus 2009
Kamperen in Hoofddorp
Het stond er weer.
Vanochtend.
Terug van weggeweest.
Misschien wel van vakantie waar zij haar tentje eens op een andere plek had neergezet dan voor het politiebureau in Hoofddorp.
Haar tentje stond de afgelopen weken wellicht aan een rustig stromende bergbeek. Of langs een weg in Frankrijk waar 's nachts de dronken tieners hun weg terug probeerden te vinden van de discotheek naar de camping.
In ieder geval stond de tent nu weer op zijn inmiddels vertrouwde plek. Pal voor het Hoofddorpse politiebureau naast een soort van kunstwerk dat een soort van schip moet voorstellen.
Toen ik er vanochtend met de bus langsreed was de sluiting van de tent nog gesloten. Waarschijnlijk lag de bewoner nog te slapen wat een prestatie mag worden genoemd naast een zeer druk kruispunt waar dagelijks duizenden auto's optrekken of remmen voor de verkeerslichten.
Voor de tent stond een campingstoel. De vrouw had gisteravond in haar campingstoel gefantaseerd over een prachtige zonsondergang die zij vanaf het kruispunt in het troosteloze Hoofddorp waarschijnlijk nooit zou kunnen zien.
Ze had niet de moeite genomen de stoel in zijn tent op te bergen. Logisch. Wie steelt er nou een campingstoel voor een politiebureau van een dame in een tent die aan een kruispunt woont?
Waarom de vrouw daar zit weet ik niet. Wil ik ook niet weten. Misschien kon ze niet kiezen in welke richting haar reis zou gaan. Het noorden, oosten, zuiden of westen en heeft ze zich daarom op het snijpunt van deze windstreken gevestigd. Er is een goede kans dat zij met deze actie iets van de politie verlangt. Of in ieder geval wil meedelen. Er zijn alleen in Nederland al honderden, zo niet duizenden, kruispunten waar de romantiek niet gezocht hoeft te worden in de fantasie maar gewoon in de omgeving, in dat wat je werkelijk ziet.
Misschien ziet zij echter wel dingen die ik niet zie. Die niemand behalve zij ziet. Misschien waant ze zich daar langs een rustige bergbeek en neemt zij de schreeuwerige dronken tieners op weg van discotheek van camping wel voor lief.
Natuurlijk heeft ze een naam. Iedereen heeft een naam. Even googlen en je bent erachter. Maar ik hoef het niet te weten. Net zo min als de werkelijke reden dat ze daar zit. De realiteit doodt de fantasie en laat deze tot stand komen als een rommelende, roestige Ford voor een kruispunt in Hoofddorp. Het kruispunt van de vrouw in de tent voor het politiebureau.
Vanochtend.
Terug van weggeweest.
Misschien wel van vakantie waar zij haar tentje eens op een andere plek had neergezet dan voor het politiebureau in Hoofddorp.
Haar tentje stond de afgelopen weken wellicht aan een rustig stromende bergbeek. Of langs een weg in Frankrijk waar 's nachts de dronken tieners hun weg terug probeerden te vinden van de discotheek naar de camping.
In ieder geval stond de tent nu weer op zijn inmiddels vertrouwde plek. Pal voor het Hoofddorpse politiebureau naast een soort van kunstwerk dat een soort van schip moet voorstellen.
Toen ik er vanochtend met de bus langsreed was de sluiting van de tent nog gesloten. Waarschijnlijk lag de bewoner nog te slapen wat een prestatie mag worden genoemd naast een zeer druk kruispunt waar dagelijks duizenden auto's optrekken of remmen voor de verkeerslichten.
Voor de tent stond een campingstoel. De vrouw had gisteravond in haar campingstoel gefantaseerd over een prachtige zonsondergang die zij vanaf het kruispunt in het troosteloze Hoofddorp waarschijnlijk nooit zou kunnen zien.
Ze had niet de moeite genomen de stoel in zijn tent op te bergen. Logisch. Wie steelt er nou een campingstoel voor een politiebureau van een dame in een tent die aan een kruispunt woont?
Waarom de vrouw daar zit weet ik niet. Wil ik ook niet weten. Misschien kon ze niet kiezen in welke richting haar reis zou gaan. Het noorden, oosten, zuiden of westen en heeft ze zich daarom op het snijpunt van deze windstreken gevestigd. Er is een goede kans dat zij met deze actie iets van de politie verlangt. Of in ieder geval wil meedelen. Er zijn alleen in Nederland al honderden, zo niet duizenden, kruispunten waar de romantiek niet gezocht hoeft te worden in de fantasie maar gewoon in de omgeving, in dat wat je werkelijk ziet.
Misschien ziet zij echter wel dingen die ik niet zie. Die niemand behalve zij ziet. Misschien waant ze zich daar langs een rustige bergbeek en neemt zij de schreeuwerige dronken tieners op weg van discotheek van camping wel voor lief.
Natuurlijk heeft ze een naam. Iedereen heeft een naam. Even googlen en je bent erachter. Maar ik hoef het niet te weten. Net zo min als de werkelijke reden dat ze daar zit. De realiteit doodt de fantasie en laat deze tot stand komen als een rommelende, roestige Ford voor een kruispunt in Hoofddorp. Het kruispunt van de vrouw in de tent voor het politiebureau.
Abonneren op:
Posts (Atom)