Peterr de Vries

Peterr de Vries was gisteren in de laatste uitzending van de maand te gast in 'De Wereld Draait Door'. Hierin verklapte Peterr dat hij maar weinig naar de televisie keek. Geen wonder dacht ik, toen hij later die avond aanschoof bij 'Pauw en Witteman'. Peterr de Vries is de hele tijd zelf op televisie! Aan Matthijs van Nieuwkerk vraag je ook niet of hij wel eens DWDD kijkt.
Tijdens DWDD ging het met Peterr over de moord op Milly Boele. 's Avonds schoof hij aan om het over de moord op een ander kind te hebben. Ik kan me niet voorstellen dat Peterr daar zelf een fijne avond aan beleeft. Laat staan de kijker. Maar in mijn geval heeft dat ook alles met Peterr zelf te maken. De Vries, ooit eens bestempeld met de sexy titel van niet-roker van het jaar, heb ik nog niet op een greintje humor of zelfspot op televisie kunnen betrappen. En dat terwijl daar toch alle gelegenheid voor is want, zoals eerder gezegd, de man is voor mijn gevoel 24/7 op de televisie. Eerlijk is eerlijk, hij heeft ook niet het beroep gekozen waar je de hele tijd krom van het lachen je werk kan doen. Een snorhaar zelfspot op z'n tijd zou de lucht boven Peterr wel wat kunnen klaren.
Peterr zei in DWDD dat hij eigenlijk voornamelijk naar voetbal keek. Laat ik dat ook maar doen. Kleine kans dat je Peterr ziet ronddartelen over het veld. Helemaal uitgesloten is het als hij zelf ook zit te kijken. Eindelijk een alibi om lekker lang onder uitgezakt naar 22 mannen te kijken die als een malle achter een bal aanhollen.

Stilte

Gisteravond, iets voor achten, kwam ik in aanraking met de dood. Hij was even overal om me heen. Het was al gebeurd voordat ik me realiseerde wat er aan de hand was. Ik had wel iets gehoord maar pas doordat de trein waarin ik zat een noodstop maakte werd de volle omvang van dat wat was geschied me duidelijk.
Het begon te zoemen in mijn wagon. Het gezoem van mensen die ongewild betrokken waren geraakt bij iets vreselijks. Even daarna klonk het gezoem van de intercom en zoemde de conducteur dat het mis was. Het gezoem in de wagon nam toe. Mensen zoemden in hun telefoon zinnen als: '...een zelfmoordenaar', '... ben iets later waarschijnlijk', ... waarschijnlijk mis ik mijn aansluiting straks in Amersfoort' en '... maar dan krijgt de kat geen eten vanavond'.
Een jonge vrouw tegenover mij was wit weggetrokken. Als toevoeging op haar gelaatskleur zei ze er ook nog bij dat ze erg geschrokken was. Ik ook. Ik was ook geschrokken. Geschrokken en misselijk.
Het gezoem hield aan en werd een beetje gegiebel. Ongemak in een trein vol wachtende mensen. Ik dacht terug aan wat er kort daarvoor gebeurd was en dacht aan mensen die ik niet ken die deze avond nog bezoek zouden krijgen van de politie.
De mensen om me heen bleven praten, bellen en lachen maar het gezoem nam af. Het werd stil in de wagon. Het werd stil in mij en ik bedacht me dat dit de enige passende muziek is bij zo een drama.

De snor van Mouwe

Soms verdwijnen er dingen uit het straatbeeld zonder dat je er erg in hebt. Iets als de zweetbandjes bijvoorbeeld. Of de Simca. Je realiseert je pas dat je al jaren geen Simca meer hebt gezien als je er een ziet rijden.
Vanochtend had ik zo’n moment. Er liep op perron 1 een man met een heuse Henk Mouwe snor. Nu is Henk Mouwe ook al een tijdje uit mijn straatbeeld verdwenen en met hem verdween zijn volle borstelige snor. Het is een typische jaren tachtig snor. Hip in de eigthies maar al over z’n hoogtepunt in de jaren negentig.
De meneer vanochtend op het station blies de snor weer nieuw leven in door fier en monter, de snor parmantig vooruit gestoken, over het perron te lopen. Het is slechts een van de vele comebacks uit de jaren tachtig. Ik kijk alvast uit naar de eerste Simca die ik weer zie rijden.