Rikkert

Vanmiddag zag ik in het centrum van Haarlem Rikkert lopen. Ik ken Rikkert niet, hij mij niet en toch ken ik hem ook weer een beetje wel. Maar dan niet persoonlijk. Rikkert speelt namelijk zichzelf in de real lifeserie Connected van de NCRV waarin vijf vrouwen gedurende een half jaar hun eigen leven middels een videocameraatje in beeld brengen. En Rikkert heeft de pech dat hij zijn leven deelt met een van de dames en derhalve niet alleen de vuile was van zijn vriendin Mira, maar ook de zijne op tv en het internet wappert.

Dat het maken van een aflevering voor televisie veel knippen en plakken behoeft en dat het erg moeilijk is om een reëel beeld te schetsen leidt geen twijfel. Bij de andere vier dames is het redelijk in balans, het gaat van hoog naar laag in de emotionele achtbaan, maar bij Rikkert en Mira is het een grote doffe ellende.
Rikkert die met een baardje van twee dagen en uitgebluste ogen een biertje zit te drinken op de bank terwijl Mira tegen hem aan toetert. Rikkert die zich als een geknotte treurwilg door zijn huis begeeft. Rikkert die op een ongelooflijk smerige manier een maaltijd van de Burger King zit weg te eten achter het stuur van zijn auto met naast zich zijn Mira en op de achterbank de drie kinderen die het stel heeft. Rikkert die tijdens het ongelooflijk smerig eten van deze maaltijd de hoon van Mira over zich heen krijgt en vervolgens fors van zich afbijt en dat dan de kinderen op de achterbank niets meer zeggen. Rikkert die, wanneer hij naakt op zijn handen en met een roos tussen zijn billen gaat lopen nog steeds van Mira hoort dat hij haar niet begríjpt.
En ook de Rikkert die samen met zijn Mira in relatietherapie gaat omdat de relatie volgens haar ‘niet zo lekker loopt’. Ik ben geen relatietherapeut en ben zelf buitengewoon matig in het onderhouden daarvan maar dat de relatie tussen Rikkert en Mira niet optimaal is net zo’n schokkende constatering als wanneer je tot de conclusie komt dat Parijs de hoofdstad van Frankrijk is.

In het laatste filmpje dat op de site is geplaatst kaart Mira een vierde kindje aan bij Rikkert. Ze doet dit terwijl ze op een beurs staan waar de ene ‘zwangere buik’, aldus Mira, na de andere voorbij loopt. Mira staat daar in haar hoedanigheid als eigenaresse van webshop trotsemoeders.nl. In haar geval is het begrip ‘trotse moeder’ soms net zo geloofwaardig als te stellen dat Noord-Korea ons lichtende voorbeeld is van hoe een ideale democratie er uit ziet.
Vanmiddag zag Rikkert er moe uit. Hij slofte op slippers over de oude stenen in de straat en leek op zijn schouders het totale gewicht te voelen alle mensen die voor hem op die plek liepen.

Nu de zon buiten weer gaat schijnen en de bloemen uit de knoppen schieten hoop ik er voor Rikkert het beste van. Dat hij Mira het idee geeft dat hij haar wél begrijpt, dat hij een pilsje minder drinkt en dat hij en zijn gezin de volgende keer bij de Burger King gewoon aan een ongemakkelijk tafeltje gaan zitten.
Ik hoop voor hem dat de zon zijn mondhoeken optrekt en dat een paar zonnestralen ook zijn relatie mogen bereiken. Want tot dusver speelde Rikkert in de serie Connected de rol van de droevige, onbegrepen clown die afgeschminkt en wel zich in een Winschotens partycentrum bedenkt dat hij de mensen dan wel een leuke avond heeft gegeven maar dat het een verdomd eind rijden is, in je eentje, van die troosteloze feesthal naar het steenkoude bed in Haarlem.

Twitterstilte

In het kielzog van al het moois dat de sociale media te bieden heeft doemen de eerste rafelrandjes ook al snel op. Vergelijk het met de katholieke kerk. Ontzettend veel mensen vinden hun heil bij deze organisatie maar dat dit gepaard gaat met de nodige rellen is inmiddels evident.

Het meest recente vuil onder de nagels van het medium Twitter luister naar de naam twitterstilte. ‘Twitterstilte’, het woord zegt het al, er wordt even niet getwitterd. Dit komt regelmatig voor bij grote rampen zoals recentelijk de ramp met de schoolbus vol kinderen in een Zwitserse tunnelbuis. Er zijn geen woorden om zo’n ramp te beschrijven dus ga ik mijn vingers daar ook niet aan branden maar onder een grote groep twitteraars heerst het idee dat een twitterstilte dan op zijn plek is.
Vandaag, 14 maart, was er om twaalf uur een twitterstilte van vijf minuten om stil te staan bij de gevolgen van de busramp. Ja, u leest het goed; vijf minuten. Vijf hele lange minuten niet twitteren. Wat een geweldige opoffering van de twitteraars onder ons om dit avontuur, vijf minuten niet twitteren, aan te gaan.
Onzin natuurlijk. Een twitterstilte is niets meer of minder dan een pedanterie van mensen die menen zo belangrijk te zijn dat het wat uitmaakt wanneer zij vijf minuten de toetsten van hun toetsenbord niet beroeren om een tweet de digitale snelweg op te sturen.

Remco Braamhaar uit Zeewolde, Frans Tillekens uit Gorinchem en Tanja Atsma uit Hoogenzand, allemaal twitterden zij vijf minuten niet. Maar waren ze dan ook echt met hun gedachten bij de slachtoffers en de nabestaanden? Ik vrees van niet. Vijf minuten is precies genoeg voor het roken van een sigaretje of het beleggen van een goedgevulde boterham. Vijf minuten is ook genoeg om even naar het toilet te gaan of al het zinnige nieuws uit de Telegraaf tot je te nemen. Niet bezig zijn met dat wat er in Zwitserland gebeurt maar gewoon vijf minuten ‘ff’ iets anders doen. Om je vervolgens goed te voelen over de manier waarop jij, o belangrijke twitteraar, maar liefst vijf minuten lang jezelf in moest houden om te twitteren.

De twitterstilte is het moderne equivalent van de aloude weesgegroetjes geworden. Stiekem hoop ik op de digitale variant van de malloot die de herdenking op de Dam verstoorde met zijn schreeuw op vier mei om acht uur. Met ditmaal niet als doel noch als gevolg om mensen over de dranghekken heen te jagen maar om de grote groep twitteraars, die werkelijk menen dat hun twitterstilte ook maar iets met ethiek te maken heeft, even een reset te geven.

Gogol!

Mijn Parijse neefje en nichtje zijn nu twee jaar en drie maanden en op een leeftijd aangekomen dat ze niet alleen woorden leren maar ook beginnen te kopiëren wat ze van anderen horen. Oppassen dus op je taalgebruik als de twee in de buurt zijn. Dubbel oppassen zelfs omdat ze zowel met de Franse als de Nederlandse taal worden opgevoed.
Als volwassene heb je dat nog wel in de hand maar wat te doen met woorden die ze overnemen van leeftijdsgenoten?
Nooit bij stil gestaan totdat ik van het weekend neefje M. het woord ‘gogol’ hoorde uitspreken in perfect en accentloos Frans. T was mij niet opgevallen als mijn zus niet meteen op hem af was gestapt om hem te melden dat hij dat toch maar beter niet kan zeggen. Gogol, zo liet ik mij vertellen, is het Franse equivalent van het Hollandse mongool. Kennelijk hebben neefje M. en nichtje B. dit ergens op de crèche opgepikt en de oeroude wet, dat wanneer iets niet mag het dus des te lekkerder is, ging hier ook op: het werd meerdere malen herhaald.

Zaterdag gingen we naar een klein speeltuintje in het park dat grenst aan hun huis in het zuiden van Parijs. Tot mijn milde schrik zat op een van de toestellen een ‘echte’ gogol. Toen mijn nichtje het meisje naderde hield ik even mijn hart vast, want hoe leg je in vredesnaam aan de ouders van het meisje uit dat jouw nichtje al weet wat een mongool is en dat ook nog eens laat weten aan de mongool in kwestie, maar gelukkig hield nichtje B. zich in.

En natuurlijk kennen ze het verschil tussen gogols en niet-gogols nog niet. Dat bleek zondag toen neefje M. een zorgvuldig opgebouwde Duplotoren omduwde en op de reprimande van zijn moeder reageerde met een stoïcijnse blik en een gortdroog, en in accentloos Frans, uitgesproken: Gogol!