Ik heb ergens gelezen dat energie aandacht volgt. In het geval van Maurice de Hond klopt dat bij mij ook. Toen ik zijn commercial voor het eerst op de tv zag vond ik hem vervelend. En sinds die tijd zie ik overal Maurice de Hond. Kennelijk heeft het bedrijf waar hij reclame voor maakt een mediaoffensief ingezet volgens een aloud Brits gezegde; It's raining cats and dogs. De katten zijn voor het gemak maar even weggelaten met als gevolg dat Maurice overal is. Een tragisch dieptepunt is Maurice de Hond op een lokale tv zender die als scheidsrechter in een veel te heet gewassen blauw shirt en wedstrijd mag fluiten. Alsof zijn wanstaltige optreden in commercials en zijn enge peilingen waarin de al even enge PVV structureel de grootste is niet genoeg is.
Maurice is overal. Op tv maar ook in abri's en op de radio. En overal zegt hij met een vooruit priemende wijsvinger dat we het moeten doen. Bah. Maurice en 'het doen'. Het is voor mij geen prettige combinatie.
zaterdag 30 mei 2009
donderdag 28 mei 2009
Een zeilboot in Nieuw Vennep
Zomaar, op een zomerse dag ergens in een Nieuw Vennepse vinexwijk. Ik liep vrolijk fluitend naar mijn werk door de talloze, kaarsrecht, aangelegde gangetjes die lopen tussen de talloze, kaarsrecht aangelegde huizen.
In de verte viel mijn oog op iets. Iets wits. Het leek wel een vlaggetje. Ja, het leek wel een vrolijk wit vlaggetje. Toen ik dichterbij kwam bleek mijn vermoeden waar te zijn. Het was niet zomaar een wit vlaggetje, nee, er stond ook nog iets op. 'Een boodschap' schoot het door mijn hoofd. De romanticus in mij drong zich op en vermoedde een liefdesboodschap. Zomaar, op een wit, een maagdelijk wit vlaggetje. Mijn hart ging iets rapper kloppen en ik versnelde mijn pas zodat ik kon lezen wat er stond.
De door de spanning opgeroepen romanticus in mij stierf een zachte dood toen de realiteit tot mij doordrong.
En ineens dacht ik aan een kleuter. Een kleuter die trots met zijn op school gemaakte zeilbootje was thuisgekomen. De boot zelf, een lege statiegeldfles, had hij verknipt. Met het zeil was hij maar een heel klein beetje geholpen door de juffrouw.
En ik dacht aan zijn moeder die, nadat ze de kleuter een goedenacht had gekust, het zeil van de boot had gescheiden en er kalm met zwarte stift haar boodschap op had gezet. Tegen haar man vertelde ze dat ze een ommetje ging maken. Terecht. De wijk waar ik dit vlaggetje vond leent zich perfect voor ommetjes. Tijdens het ommetje, in een steegje waar de schemer kalm over de tegels zakte voordat het bedolven zou worden onder het duister, had ze haar prooi gevonden. Een keer prikken was voldoende. Het bleek een voltreffer.
Ze liep voldaan terug naar huis. Haar kleuter lag in zijn bed en droomde. Hij droomde over hoe hij ooit, als hij later groot was, met zijn zelfgemaakte boot uit Nieuw Vennep weg zou varen.
In de verte viel mijn oog op iets. Iets wits. Het leek wel een vlaggetje. Ja, het leek wel een vrolijk wit vlaggetje. Toen ik dichterbij kwam bleek mijn vermoeden waar te zijn. Het was niet zomaar een wit vlaggetje, nee, er stond ook nog iets op. 'Een boodschap' schoot het door mijn hoofd. De romanticus in mij drong zich op en vermoedde een liefdesboodschap. Zomaar, op een wit, een maagdelijk wit vlaggetje. Mijn hart ging iets rapper kloppen en ik versnelde mijn pas zodat ik kon lezen wat er stond.
De door de spanning opgeroepen romanticus in mij stierf een zachte dood toen de realiteit tot mij doordrong.
En ineens dacht ik aan een kleuter. Een kleuter die trots met zijn op school gemaakte zeilbootje was thuisgekomen. De boot zelf, een lege statiegeldfles, had hij verknipt. Met het zeil was hij maar een heel klein beetje geholpen door de juffrouw.
En ik dacht aan zijn moeder die, nadat ze de kleuter een goedenacht had gekust, het zeil van de boot had gescheiden en er kalm met zwarte stift haar boodschap op had gezet. Tegen haar man vertelde ze dat ze een ommetje ging maken. Terecht. De wijk waar ik dit vlaggetje vond leent zich perfect voor ommetjes. Tijdens het ommetje, in een steegje waar de schemer kalm over de tegels zakte voordat het bedolven zou worden onder het duister, had ze haar prooi gevonden. Een keer prikken was voldoende. Het bleek een voltreffer.
Ze liep voldaan terug naar huis. Haar kleuter lag in zijn bed en droomde. Hij droomde over hoe hij ooit, als hij later groot was, met zijn zelfgemaakte boot uit Nieuw Vennep weg zou varen.
woensdag 20 mei 2009
Mijn Keus
Onderstaand verhaal schreef ik voor een wedstrijd, uitgeschreven door de nrc next. De opdracht was om een verhaal van maximaal 700 woorden te schrijven dat was geïnspireerd op deze foto.
foto: Monique Scuric
MIJN KEUS
De leren schoenen rechts achter, die bruine met die gespen, die zijn van mij.
Hoe de eigenaren van de andere schoenen heten weet ik niet. Ik ken alleen maar hun gezichten. Dat is genoeg. Namen zijn niet belangrijk.
In mijn leven heb ik nooit een keus gehad. Alles overkwam me of werd voor mij beslist. Samen met mijn broers verafschuwde ik het regime waarin alles voor ons beslist werd. We werkten harder dan de hoger geplaatsten en hun families maar zagen vol afgrijzen hoe zij de paleizen bouwden en in dure bolides over de boulevards van de hoofdstad reden.
Zes jaar geleden, vlak na het avondeten, hoorden we gerommel in de buitenwijken van de hoofdstad. Onze vader was juist naar het schuurtje gelopen om daar de door mij geplukte dadels te halen. Onze moeder schonk ons muntthee in. Het oppervlak van het theewater in onze mokken trilde licht. Naarmate het gerommel aanhield en dichterbij kwam ontstonden er kringen in het theewater en gutste bij mijn jongste broertje het hete theewater over zijn kindervingers.
Toen klonk er gesis dat overging in gefluit. Een hoog en piepend monotoon geluid. Daarna, heel even maar, een helder licht en toen een klap. Een droge harde klap. In de achtertuin zag ik de aarde opspringen.
Ik was twaalf en had nog nooit een dode gezien.
Het eerste lijk dat ik in mijn leven zag was dat van mijn vader.
De grond om hem heen kleurde razendsnel rood. Overal lagen granaatscherven en dadels.
Het verdriet over de dood van mijn vader kon ik alleen delen met mijn broers en mijn ontroostbare moeder. De andere mensen in de buurt hadden hun eigen doden te betreuren. In sommige gezinnen waren de vader en de moeder omgekomen. In andere gezinnen de jongste zoon.
Op deze sandalen, die mijn vader droeg toen hij stierf, liep ik als twaalfjarige, door het centrum van de stad. Elke dag telde ik de bruggen over de rivier. Elke week telde ik een brug minder. Soms leek het alsof de bruggen onder mijn tranen bezweken.
De schoenen van mijn vader waren mij veel te groot. Nu passen ze perfect. Ik ben erin gegroeid zoals ik het leven ben ingegroeid. Ik ben niet opgegroeid in het licht van de zon maar in het licht van de overschietende vliegtuigen, de explosies op de grond en de brandende auto’s. Dit is mijn leven zoals het uwe het uwe is. Ik had geen keus mijn leven te leven zoals ik dat wilde.
Tijdens de begrafenis van mijn vader raakte ik in gesprek met een voor mij onbekende man. Hij leerde me veel over mijzelf, mijn land, mijn God. Hij leerde me wat ik van mijn vader had moeten leren. Hij leerde me dat ik wel degelijk een keus heb. De keus die mijn vader nooit heeft kunnen maken.
De ultieme keus.
Daarom staan mijn schoenen nu daar.
De foto is niet in mijn land genomen maar in een land daar ver vandaan.
De foto is gemaakt voor mijn trotse moeder.
Aan mijn voeten draag ik nu hagelwitte Nikes.
Nikes zijn schoenen waar mensen zich geen vragen bij stellen.
Nikes zijn veilige schoenen.
Met Nikes aan mijn voeten ben ik niet gevaarlijk voor de mensen op straat, de mensen op het grote plein, de mensen op het station.
Naar dat station ben ik onderweg.
In een klein wit busje. Samen met de eigenaren van de andere schoenen op de foto. Net als ik dragen zij sportschoenen.
De nieuwe spijkerbroek knelt.
Het zojuist uit de verpakking gehaalde overhemd schuurt in mijn nek.
Mijn keus is gemaakt. Mijn eerste echte keus. De ultieme keus. Er is geen weg terug. Geen weg meer vooruit. Alleen nog maar de weg naar boven.
Het is stil in het busje.
Buiten staan de velden vol met rode tulpen.
Bloedrood.
Ik zie mijn vader liggen op de roder wordende aarde in onze tuin tussen dadels en granaatscherven.
We dragen allemaal een mobiele telefoon van een westerse maatschappij. Het afgaan van mijn telefoon zal het laatste zijn dat ik hoor.
Ik ben rustig.
Mijn keus is eindelijk gemaakt.
foto: Monique Scuric
MIJN KEUS
De leren schoenen rechts achter, die bruine met die gespen, die zijn van mij.
Hoe de eigenaren van de andere schoenen heten weet ik niet. Ik ken alleen maar hun gezichten. Dat is genoeg. Namen zijn niet belangrijk.
In mijn leven heb ik nooit een keus gehad. Alles overkwam me of werd voor mij beslist. Samen met mijn broers verafschuwde ik het regime waarin alles voor ons beslist werd. We werkten harder dan de hoger geplaatsten en hun families maar zagen vol afgrijzen hoe zij de paleizen bouwden en in dure bolides over de boulevards van de hoofdstad reden.
Zes jaar geleden, vlak na het avondeten, hoorden we gerommel in de buitenwijken van de hoofdstad. Onze vader was juist naar het schuurtje gelopen om daar de door mij geplukte dadels te halen. Onze moeder schonk ons muntthee in. Het oppervlak van het theewater in onze mokken trilde licht. Naarmate het gerommel aanhield en dichterbij kwam ontstonden er kringen in het theewater en gutste bij mijn jongste broertje het hete theewater over zijn kindervingers.
Toen klonk er gesis dat overging in gefluit. Een hoog en piepend monotoon geluid. Daarna, heel even maar, een helder licht en toen een klap. Een droge harde klap. In de achtertuin zag ik de aarde opspringen.
Ik was twaalf en had nog nooit een dode gezien.
Het eerste lijk dat ik in mijn leven zag was dat van mijn vader.
De grond om hem heen kleurde razendsnel rood. Overal lagen granaatscherven en dadels.
Het verdriet over de dood van mijn vader kon ik alleen delen met mijn broers en mijn ontroostbare moeder. De andere mensen in de buurt hadden hun eigen doden te betreuren. In sommige gezinnen waren de vader en de moeder omgekomen. In andere gezinnen de jongste zoon.
Op deze sandalen, die mijn vader droeg toen hij stierf, liep ik als twaalfjarige, door het centrum van de stad. Elke dag telde ik de bruggen over de rivier. Elke week telde ik een brug minder. Soms leek het alsof de bruggen onder mijn tranen bezweken.
De schoenen van mijn vader waren mij veel te groot. Nu passen ze perfect. Ik ben erin gegroeid zoals ik het leven ben ingegroeid. Ik ben niet opgegroeid in het licht van de zon maar in het licht van de overschietende vliegtuigen, de explosies op de grond en de brandende auto’s. Dit is mijn leven zoals het uwe het uwe is. Ik had geen keus mijn leven te leven zoals ik dat wilde.
Tijdens de begrafenis van mijn vader raakte ik in gesprek met een voor mij onbekende man. Hij leerde me veel over mijzelf, mijn land, mijn God. Hij leerde me wat ik van mijn vader had moeten leren. Hij leerde me dat ik wel degelijk een keus heb. De keus die mijn vader nooit heeft kunnen maken.
De ultieme keus.
Daarom staan mijn schoenen nu daar.
De foto is niet in mijn land genomen maar in een land daar ver vandaan.
De foto is gemaakt voor mijn trotse moeder.
Aan mijn voeten draag ik nu hagelwitte Nikes.
Nikes zijn schoenen waar mensen zich geen vragen bij stellen.
Nikes zijn veilige schoenen.
Met Nikes aan mijn voeten ben ik niet gevaarlijk voor de mensen op straat, de mensen op het grote plein, de mensen op het station.
Naar dat station ben ik onderweg.
In een klein wit busje. Samen met de eigenaren van de andere schoenen op de foto. Net als ik dragen zij sportschoenen.
De nieuwe spijkerbroek knelt.
Het zojuist uit de verpakking gehaalde overhemd schuurt in mijn nek.
Mijn keus is gemaakt. Mijn eerste echte keus. De ultieme keus. Er is geen weg terug. Geen weg meer vooruit. Alleen nog maar de weg naar boven.
Het is stil in het busje.
Buiten staan de velden vol met rode tulpen.
Bloedrood.
Ik zie mijn vader liggen op de roder wordende aarde in onze tuin tussen dadels en granaatscherven.
We dragen allemaal een mobiele telefoon van een westerse maatschappij. Het afgaan van mijn telefoon zal het laatste zijn dat ik hoor.
Ik ben rustig.
Mijn keus is eindelijk gemaakt.
dinsdag 19 mei 2009
Maurice
Na Natasja Froger, 'ik zeg doen!' heeft de Nederlandse Energie Maatschappij weer een bekende Nederlander voor haar karretje weten te spannen. Het is deze keer niemand minder dan Maurice de Hond. De Hond, ook wel bekend als onafhankelijk opiniepeiler, prijst in niet mis te verstane taal een commercieel produkt aan. Zou hij met het geld dat hij met deze commercial verdiende, want Maurice noch Natasja doen dit niet voor niets, een hele handige jongen in Deventer hebben afbetaald. Ik herinner me vaag iets over een bedrag van 35.000 euro dat De Hond moest overmaken naar de rekening van 'De Klusjesman'.
Bij Andries Knevel vertelde hij onlangs dat dit bedrag reeds is overgemaakt. Gelukkig maar. Ook voor klusjesmannen is de crisis voelbaar.
Laten we dan maar hopen dat Maurice het geld gaat investeren in goed en onafhankelijk onderzoek en opiniepeilingen. Op deze manier komt hij dan wellicht weer af van zijn imago als misschietende Robin Hood in de Deventer moordzaak en als iemand die voor geld, lees de commercial, ook zijn imago als onafhankelijk onderzoeker te grabbel heeft gegooid.
Bij Andries Knevel vertelde hij onlangs dat dit bedrag reeds is overgemaakt. Gelukkig maar. Ook voor klusjesmannen is de crisis voelbaar.
Laten we dan maar hopen dat Maurice het geld gaat investeren in goed en onafhankelijk onderzoek en opiniepeilingen. Op deze manier komt hij dan wellicht weer af van zijn imago als misschietende Robin Hood in de Deventer moordzaak en als iemand die voor geld, lees de commercial, ook zijn imago als onafhankelijk onderzoeker te grabbel heeft gegooid.
zaterdag 9 mei 2009
X factor
De finale van X Factor is beslist. Nadat de twee finalisten Lisa en Rachel hun single hadden laten horen ging presentatrice Wendy van Dijk langs bij de vader van Rachel. Hij had maar liefst zevenhonderd (700) keer op zijn dochter gestemd en bewoog zijn vingers nog maar eens om te voorkomen dat de kramp erin zou schieten.
Lisa heeft gewonnen.
De vader van Rachel kan op zoek naar een bijbaantje in het weekend.
Lisa heeft gewonnen.
De vader van Rachel kan op zoek naar een bijbaantje in het weekend.
Q&A
Q: Wie haalt het in zijn hoofd om midden in de stad een haan te hebben die 's ochtends om vijf uur begint te kraaien?
A: Mijn buurman.
A: Mijn buurman.
Abonneren op:
Posts (Atom)