De Bril van Bos

Volgens een onderzoek van, ja ja daar is ie weer, Maurice de Hond, meent 64% van de ondervraagden dat minister Bos zijn verloren Ray Ban zonnebril niet had mogen declareren.
Dat dit groot, of moet ik zeggen welhaast wereldschokkend, nieuws is bleek wel uit het feit dat het nieuws op Radio 538 gisteren drie uur achter elkaar met deze door Bos begane schande opende. De hetze, die is ingezet door de Telegraaf en voorkomt uit de bonnetjesschandalen in het Verenigd Koninkrijk, is dus losgekomen van de door chocoladeletters gelardeerde voorpagina van de krant van wakker Nederland en overgenomen door de vox populi.
Uit een ander onderzoek bleek dat men vindt dat het in het nieuws te veel over Iran gaat. Wat een geluk is het dan dat op hetzelfde moment uitkomt dat die dekselse Bos zo maar een zonnebril declareert. Dat gedoe ook over een mogelijke revolutie, de invloed van een ayatollah, de protesten in de straten van Teheran en de steeds maar weer terugkerende beelden van een stervende Neda op het kapot geschoten asfalt. Best vervelend allemaal hoor maar wel heel ver weg.
Nee, dan de bril van Wouter. Hoe durft hij, als minister van Financiën nota bene, zomaar een bril te declareren? Waar is zijn goed fatsoen? Waar zijn zijn normen en waarden? En in het kader van die normen en waarden, is hij al over de knie gegaan bij de minister-president?
Neda droeg ook geen zonnebril en al helemaal geen Ray Ban. Mede daardoor kon de wereld zien hoe haar ogen braken en in de richting van een door mij voor haar gewenste hemel staarden. Misschien moeten de mensen die vinden dat het teveel over Iran gaat zelf ook maar een zonnebril kopen. Een hele donkere Ray Ban zonnebril. Zo zien de mensen in ieder geval niet dat je je ogen afwendt van Neda's gebroken blik. En als mensen gaan vragen hoe je in vredesnaam die bril hebt kunnen betalen, kan je met een gerust hart zeggen dat je 'm gedeclareerd hebt. Net als de minister van Financiën.

Lait

Er zijn momenten dat je het spreekwoordelijke kwartje bijna hoort vallen. Ik herinner me nog goed dat ik door het Amsterdamse Rijksmuseum liep en ineens de straatnamen in de Pijp begreep. Ferdinand Bol, Govert Flinck, Albert Cuyp, het waren kennelijk allemaal schilders. En bepaald geen amateurs ook.
Gisteren zat ik in Parijs op een terrasje in de Rue de Roi Sicilië. Ik begreep hieruit dat Sicilië kennelijk ooit een koning heeft gehad. Kijk, zo steek je toch nog wat op tijdens je vakantie. Deze gedachten schoten allemaal door mijn hoofd terwijl ik zat te wachten op mijn café au lait. Heel lang duurde het gemijmer niet want de serveerster begon in een zin minstens twaalf keer het woord 'lait' te gebruiken. Nu spreek ik aardig Frans maar ook een half dove Chinees had opgemerkt dat er geen melk meer aanwezig was. En een café au lait zonder lait is een café en daar had ik niet om gevraagd. Ik wilde wel maar kreeg de kans niet omdat de serveerster druk doende was de kok uit te schelden. Tussen de scheldwoorden door kwam meerdere malen het woord 'lait' voor waardoor ik geruststellend kon concluderen dat het onderwerp van gesprek nog niet veranderd was. Even later liep de kok als een geslagen hond langs mijn tafeltje de hoek om en kwam een minuut of vijf later met twee pakken melk terug. De serveerster griste ze uit zijn handen en kwakte nog geen minuut later een lauwe kop café au lait op mijn tafel. Zonder me een blik waardig te gunnen smeet ze ook het bonnetje met daarop de prijs voor de koffie, slechts 3,50, op tafel en ging verder met waar ze mee bezig was; chagrijnig zijn. De kok zag ik niet meer. Waarschijnlijk zat hij in zijn keuken nog wat na te trillen maar stiekem hoopte ik dat er in die keuken een deurtje zat waardoor hij op deze zonnige zomerse dag kon ontsnappen aan de hooghartige Reine du Lait.

Recycling

Vandaag zag ik een vrouw lopen in de stad met onder haar arm een boom. Geen echte maar een door mensen gemaakte boom van hout. Waarschijnlijk dient deze boom als decoratie in een Franse woonkamer. Een boom die, na bewerking door mensenhanden, een boom wordt en onder de armen van een Française door een broeierige Rue de Rivoli wordt gedragen. Is dit de ultieme vorm van recycling?

Gezien in Parijs

En de spatie moet je er zelf maar even bijdenken...

An ordinary day in Paris

Ze liepen vlak achter mij op het zebrapad van de Boulevard Sébastopol in Parijs toen de vrouw ineens tegen haar man begon te schreeuwen. Daar bleef het niet bij want de man kreeg ook een onverwachte por in zijn rug van zijn vrouw. Ik keek om en staarde in het verbaasde gezicht van de man. Hij hield even in, de vrouw niet. Ze versnelde haar pas en trok tegelijkertijd haar joggingbroek omhoog waardoor haar bilspleet aan het Parijse oog werd ontrokken. De man ging helemaal niet achter de vrouw aan. Sterker, hij keek haar bijna in shock aan. Langzaam werd het mij duidelijk dat het hier niet om een echtpaar ging maar om twee mensen die elkaar niet kenden. Als ik op het zebrapad voor de vrouw had gelopen, had ik waarschijnlijk de wind van voren gekregen. Want dat ze niet heel kritisch was bleek wel uit het feit dat ze uit het niets op elke willekeurige, en niets vermoedende, voorbijganger afsprong en deze trakteerde op een scheldkannonade of een ferme tik of trap. Twee jonge meiden kwamen nietsvermoedend de McDonalds uit, zuigend aan een rietje gestoken in een halve liter cola. Toen de vrouw met hun klaar was hadden ze alleen het rietje nog in hun mond terwijl de Franse furie er met de bekers vandoor ging. De overige mensen op straat leek het weinig te deren. Just an ordinary day in Paris.

De pil in Nieuw-Vennep

'Zou er wel in alle Nederlandse dorpen en steden genoeg kennis zijn over anti-conceptie?'

Dit vraag ik me regelmatig af als ik door een Nieuw-Vennepse vinexwijk loop. De blauwe en roze slingers die een nieuw leven verwelkomen zijn niet van de lucht in het Vennepse. Als ik een winkel zou moeten beginnen in slingers in maar twee kleuren, en stel dat die kleuren dan roze en blauw zouden zijn, dan zou ik dat zeker in Nieuw-Vennep doen.
Slingers en beschuit met muisjes zijn van alle tijden. Maar ook de aankondiging van nieuwe aanwas is modegevoelig. Zo zag je vroeger houten ooievaars in de tuin staan. Tegenwoordig willen jonge ouders je nog steeds doen geloven dat kinderen met de ooievaar gebracht worden maar dat moet dan kennelijk met de nodige dosis humor.
De eerste keer dat ik zo'n soort ooievaar zag vond ik het leuk. De tweede keer ook. De derde en de vierde al wat minder en bij de vijfde kwam ik tot de conclusie dat we hier te maken hadden met een trend. Bij ooievaar zes, zeven en acht betrapte ik me erop dat mijn glimlach was verdwenen en verworden tot een lichte zucht. Ik begin weer te verlangen naar de tweedehands ooievaars in voortuinen na een geboorte. Moet kunnen denk ik. Zeker in Nieuw-Vennep. Daar zijn de voortuinen groot genoeg.

Q&A II

Q: Wie loopt er nou, met zijn hoofd in de wolken, zo een bus in die klaarblijkelijk net een kop-staartbotsing heeft gehad en waar de slachtoffers voorin zitten te wachten op medische assistentie?

A: Ik.

Ik hield van bloemen

Moment van verstandsverbijstering: Je vult je eigen naam, uit nieuwsgierigheid, in op www.sterfdatum.nl.
Deze geniale site berekend dan op basis van je naam en je geboortedatum je sterfdatum. Nog even los van het feit dat ik hoop dat verzekeraars dit anders aanpakken schrok ik van het resultaat. Ik word namelijk maar 73 jaar! En dat terwijl ik braaf elke ochtend mijn sinaasappels sta te persen, op tijd naar bed ga en al ruim anderhalf jaar niet meer rook.
Op de site zie je een virtuele overlijdensadvertentie waarin je naam en je sterfdatum staan. Twaalf oktober 2049. Balen, net voor het magische jaar 2050 maar dat terzijde. Naast naam en sterfdatum staat er een wijze spreuk. In mijn geval: Je mag de dood niet vrezen, ze is je toekomst. Prachtig. Schitterende tekst. Tot slot vermeld de advertentie dat ik van bloemen hield. Da klopt, ik houd van bloemen.
Ik begon dit bericht met een verontschuldiging door te schrijven dat het gebeurde in een vlaag van verstandsverbijstering. Kan gebeuren. Maar toen ik onlangs mijn naam googelde, want ja dat doe ik ook, en trouwens veel meer mensen die ook zeggen dat ze het echt niet doen, kwam meteen op de eerste pagina van de zoekresultaten al de link: Wanneer overlijdt Matthijs...
Dat was nou weer niet de bedoeling.
Ik zou hier nog langer op door kunnen gaan maar de site meldt me ook dat ik nog maar 14709 dagen te gaan heb. En ja, dan kan je je tijd beter anders besteden...