Omdat het zondag was, en er weinig mensen op de kartbaan
waren, was de wachtruimte gesloten. We konden daarom onze beurt afwachten in de
kantine van de aangrenzende bowlingbaan. Op de bowlingbaan stonden drie
vormeloze vrouwen, onder nietsontziend tl licht, met een noodvaart de zware
ballen een voor een in de goot te gooien. Een prestatie op zich. Dwars door de
zware lucht van hamburgers en kroketten heen kwam een buitengewoon vriendelijke
medewerker van de kartbaan ons de basisprincipes uitleggen van het karten. G.
doet het vaker en kent de baan maar voor mij was het nieuw. De laatste, en dus
enige keer, is ruim 17 jaar geleden en deze heb ik, waar mogelijk, vakkundig
uit mijn geheugen proberen te wissen. En sinds gisteren weet ik ook wel weer waarom.
Er was ons verteld dat, als je hard reed, het rondje in 52
seconden kon afleggen. 56 seconden was ook een knappe tijd en als je binnen de
minuut bleef viel je niet uit de toon bij de rest. Grappend zei ik tegen de
instructeur dat mijn eerste rondje dan waarschijnlijk 1.10 zou gaan duren. Dat zou
echt een wijventijd zijn merkte hij op. Mijn eerste ronde reed ik in 1.36.
Van de vijf karts op de baan was de mijne met afstand de
langzaamste. Of dit aan de kart of aan de chauffeur lag laat ik natuurlijk in het midden. Na talloze malen te zijn
ingehaald door jongens die nog niet geboren waren toen ik al op kamers ging
wonen zat de eerste heat erop. Door
de botsingen met de boarding en een sympathiek kusje op mijn achterbumper van
een ongeduldige coureur, hees ik mij gebutst op uit de kart. Nadat ik mijn
helm had afgezet, waaronder, zo bedacht ik me tijdens het rijden, honderden opgeschoten pubers
als een dolle hadden zitten zweten, liep ik op G. af die ontspannen
een praatje stond te maken met een medewerker van de kartingbaan. ‘Klaar voor
de volgende keer?’, vroeg hij. We hadden namelijk twee heats gereserveerd maar al tijdens de eerste was voor mij duidelijk
geworden dat het ook bij een heat zou
blijven. Het ging me te hard, te laag
bij de grond ook en om mij heen leek iedereen Michael Schumacher en was ik
iemand die tijdens zijn eerste rijles voorzichtig kennis maakte met het drukke
verkeer. G. was zo sportief om ook zijn tweede heat niet meer te rijden en zo kwam het dat we, waarschijnlijk als
een van de weinigen, ons startbewijs weer inleverden.
Buiten, op de parkeerplaats, stond de auto waarmee ik uit
Haarlem naar Groningen was komen rijden. Een stoere Daihatsu Cuore die ik van mijn ouders had
geleend. Met G. op de passagiersstoel trapte ik het gas maar eens vol
in waardoor we met piepende bandjes wegschoten. Een kleine tien minuten later zaten we op het
Akerkhof aan de muntthee. Met honing. Voor mij wel weer mans genoeg. |
| Schumacher meets Daft Punk. Maar dan helemaal niet. |
