De plastic zak; het nieuwe manna

Toen ik vandaag door Amsterdam fietste leek het alsof er voor de tweede keer in de geschiedenis manna uit de hemel was komen vallen. Dit keer in de vorm van talloze plastic zakjes met een inhoud waardoor de eigenaren tijdens de aanschaf zonder enige twijfel een kortstondig geluksmoment hadden mogen ervaren.
Het waren de Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf en dan laat winkelend Nederland haar ware gezicht zien. Een gezicht boven een grijze regenjas dat uniform is en de vorm aanneemt van een gele plastic tas die overigens in verschillende maten te verkrijgen is.
Voor het kabinet Rutte-Verhagen dat er vandaag, ondanks het wel degelijk aanwezige geweten van het CDA, toch lijkt te komen moet de aanblik van de duizenden gele tasjes aandoen als balsem voor de ziel. Immers, het kabinet stimuleert het volk meer te gaan werken. Natuurlijk, ook vanwege het begrotingstekort en de aanstaande vergrijzing, maar ook om de koopkracht 'gezond' en 'op niveau' te houden.
Meer werken is meer winkelen. En als je meer wil winkelen moet je meer werken.
Zo manoeuvreren we onszelf met een dodelijke maar schijnbaar onzichtbare precisie in de zogenaamde ratrace. Het idee dat, door iets aan te schaffen, er een nieuwe en betere wereld voor jezelf ontstaat is natuurlijk een fabeltje maar toch denk ik dat veel mensen, mezelf incluis, hopen het innerlijke resetknopje te vinden middels een aankoop die er voor zorgt dat we weer vrolijk en fris in het leven staan. Keer op keer falen we daar in maar eens zal het lukken. En tot die tijd winkelen en werken we ons suf. Als een hamster in een molentje dat geen enkel idee heeft dat zijn inspanningen helemaal niets opleveren en dat hij na een kwartier rennen nog steeds op dezelfde plaats is.
Daar waar het kabinet, middels de gedoogsteun van de PVV, een zware last legt op die ene religie, de Islam, doet ze er alles aan om een veel recentere religie, het consumentisme, in stand te houden en te bevorderen.
Als ik gedwongen was te moeten kiezen tussen het exhibitionistisch van het consumeren en de introspectie van de Islam zou de keus snel gemaakt zijn.

Drie kleine kleutertjes

Daar stonden ze dan. Geert Wilders, Mark Rutte en Maxime 'Ons past bescheidenheid' Verhagen. Het is ze gelukt en de wereld mag het weten. Mark Rutte is eindelijk de baas. Hij heeft zelfs de koningin al eens buitenspel gezet. Maxime Verhagen is na een vuile strijd als winnaar uit het CDA slagveld naar voren gekropen en stond met zijn nog stramme rug achter het kansel. Het kabinet Rutte-Verhagen lijkt een feit. Maar niet zonder de gedoogsteun van Geert Wilders die als een marionettenspeler de touwtjes in handen heeft. Hij kan de poppetjes Verhagen en Rutte laten dansen zoals het hem blieft en kan tegelijkertijd, bij felle kritiek bijvoorbeeld, de touwen laten vieren en de mensen in het land even het idee te geven dat het toch echt Rutte en Verhagen zijn die aan het roer staan.
Wat hadden ze het naar hun zin daar. Gebroederlijk naast elkaar. Voorzichtig de armen en schouders van de ander beroeren wanneer deze iets had gezegd dat op instemming kon rekenen en driftig knikkend luisterend naar een andere spreker om maar vooral de eensgezindheid uit te stralen.
Drie kleine kinderen waren het.
Drie kleine kleutertjes.
Als mijn in Parijs opgroeiende neefje en nichtje huilerig of niet lekker zijn is het zingen van 'Drie kleine kleutertjes' de beste remedie. Drie kleine kleutertjes die zaten op een hek, boven op een hek.
Drie kleine kleutertjes hadden bezit genomen van de zaal waarin zij spraken. Van de daar aanwezige media en van het land dat zij zeggen te willen dienen. Het was echter geen mooie zomerse dag in september maar een grijzige herfstdag die zich al tegen oktober aanschurkte. En ze hadden het niet over krekeltjes en korenbloemen blauw maar over immigratie en integratie en over de bezuinigingen op cultuur.
Maar het grootste verschil met de kleutertjes uit het liedje is dat zij onschuldig zijn. De drie kleine kleutertjes daar boven op dat hek zijn onschuldig. De drie mannen achter de kansels zijn dat niet. Zij zijn schuldig. Schuldig aan een messcherpe tweedeling van Nederland, schuldig aan het aanwakkeren van angst en schuldig aan het creëren van het 'wij tegen zij' gevoel. De herfst is nog maar net begonnen maar voelt nu al aan als de strenge winter van het afgelopen jaar. Het belooft weer een hele koude periode te worden de komende tijd.
En voor mijn liefste neefje en nichtje die mogen opgroeien in Parijs hoop ik dat ze daar nog even mogen blijven. Nog maar even niet naar Nederland. Niet zolang drie kleine, boze kleutertjes het hier voor het zeggen hebben.