Op de voorpagina van het Haarlems Dagblad stond afgelopen maandag een opvallend bericht. Tussen alle wereldellende door werd bericht dat Albert Heijn zijn klanten oproept om na het WK de Beesies weer terug naar de winkel te brengen zodat deze pluizige allemansvriendjes een tweede leven kunnen krijgen.
Albert Heijn dacht er bijvoorbeeld aan om ze naar ontwikkelingslanden te sturen.
Fantastisch idee.
Het doet me denken aan de mevrouw die tijdens de nasleep van de ramp op Haïti allerlei DVD's naar dat land opstuurde maar zich even niet realiseerde dat daar ook de televisietoestellen onder het puin lagen.
Ik kan me zo voorstellen dat de kinderen in de ontwikkelingslanden en déja-vu krijgen als ze weer met de Beesies in hun handen staan en denken: 'He, daar waren we toch net vanaf, van die niesopwekkende, net iets te fel gekleurde ondingen? De blaren op mijn vingers zijn net weer een beetje hersteld!'
Het is natuurlijk een prachtig idee van Albert Heijn om iets naar deze landen te sturen maar volgens mij hebben ze winkels vol producten waar de bevolking blijer mee is dan met een Beesie.
Want wat moet je ermee? Het Beesie vastbinden aan de haak van een hengel en dan gaan vliegvissen boven een woestijn? Of het tegen beter weten in toch maar proberen op te eten met een fluorescerende haarbal als gevolg?
Een beetje potsierlijk is het wel wanneer je na het WK je Beesie terug gaat brengen onder het mom van 'we hebben er nu niets meer aan, misschien kunnen ze er in Afrika iets mee.'
Overigens blijft het in politiek Den Haag wel erg stil. Zeker van een partij, sorry beweging, als de PVV had ik wel kamervragen in een spoeddebat verwacht. Zij zijn toch tegen ontwikkelingshulp? Of zou zelfs de PVV begrijpen dat de actie van Albert Heijn meer lijkt op een treurige, decadente grap dan op een goedbedoeld gekleurd verzetje voor die arme kinderen in de armste landen?
