woensdag 14 maart 2012

Twitterstilte

In het kielzog van al het moois dat de sociale media te bieden heeft doemen de eerste rafelrandjes ook al snel op. Vergelijk het met de katholieke kerk. Ontzettend veel mensen vinden hun heil bij deze organisatie maar dat dit gepaard gaat met de nodige rellen is inmiddels evident.

Het meest recente vuil onder de nagels van het medium Twitter luister naar de naam twitterstilte. ‘Twitterstilte’, het woord zegt het al, er wordt even niet getwitterd. Dit komt regelmatig voor bij grote rampen zoals recentelijk de ramp met de schoolbus vol kinderen in een Zwitserse tunnelbuis. Er zijn geen woorden om zo’n ramp te beschrijven dus ga ik mijn vingers daar ook niet aan branden maar onder een grote groep twitteraars heerst het idee dat een twitterstilte dan op zijn plek is.
Vandaag, 14 maart, was er om twaalf uur een twitterstilte van vijf minuten om stil te staan bij de gevolgen van de busramp. Ja, u leest het goed; vijf minuten. Vijf hele lange minuten niet twitteren. Wat een geweldige opoffering van de twitteraars onder ons om dit avontuur, vijf minuten niet twitteren, aan te gaan.
Onzin natuurlijk. Een twitterstilte is niets meer of minder dan een pedanterie van mensen die menen zo belangrijk te zijn dat het wat uitmaakt wanneer zij vijf minuten de toetsten van hun toetsenbord niet beroeren om een tweet de digitale snelweg op te sturen.

Remco Braamhaar uit Zeewolde, Frans Tillekens uit Gorinchem en Tanja Atsma uit Hoogenzand, allemaal twitterden zij vijf minuten niet. Maar waren ze dan ook echt met hun gedachten bij de slachtoffers en de nabestaanden? Ik vrees van niet. Vijf minuten is precies genoeg voor het roken van een sigaretje of het beleggen van een goedgevulde boterham. Vijf minuten is ook genoeg om even naar het toilet te gaan of al het zinnige nieuws uit de Telegraaf tot je te nemen. Niet bezig zijn met dat wat er in Zwitserland gebeurt maar gewoon vijf minuten ‘ff’ iets anders doen. Om je vervolgens goed te voelen over de manier waarop jij, o belangrijke twitteraar, maar liefst vijf minuten lang jezelf in moest houden om te twitteren.

De twitterstilte is het moderne equivalent van de aloude weesgegroetjes geworden. Stiekem hoop ik op de digitale variant van de malloot die de herdenking op de Dam verstoorde met zijn schreeuw op vier mei om acht uur. Met ditmaal niet als doel noch als gevolg om mensen over de dranghekken heen te jagen maar om de grote groep twitteraars, die werkelijk menen dat hun twitterstilte ook maar iets met ethiek te maken heeft, even een reset te geven.