Mevrouw Verhagen was afgelopen zaterdag gewoon thuis. Dit in tegenstelling tot het vorige CDA congres toen zij zich in het spreekgestoelte had verschanst en tijdens de speech van manlief Maxime ‘ik hóu van dit land, ik hóu van deze partij, Verhagen een kilo uien zat te schillen. Alles om bij Maxime de tranen tevoorschijn te laten komen om zo te verhullen dat het alleen de macht en Maxime Verhagen is waarvan hij echt houdt.
Het congres werd ook deze keer weer op een bijna clowneske manier geleid door voorzitter Houben die tevens burgemeester is van Barneveld en en passant in oktober is gepakt voor het rijden onder invloed. Gelukkig is het CDA een vergevingsgezinde partij en mocht de zwetende regent weer de voorzittershamer ter hand nemen.
Minister Leers was er ook. Hij bewoog wat ongemakkelijk en onwennig omdat de lange arm van Geert Wilders die hem normaal gesproken bestuurt niet tot aan het CDA congres leidde. Geert had wel wat beters te doen. Die zat met het aluminiumfolie op zijn hoofd na een waterstofperoxidespoeling naar de tv te kijken om te zien hoe het CDA ten onder ging. Daarbij droomde hij af en toe weg en zag zijn eigen partij aan de absolute macht komen met de meerderheid van de Tweede Kamer om zo eindelijk een neofascistische staat te kunnen oprichten. Want dat wilden de mensen inmiddels. Zo veel was duidelijk. Een eigen eiland in Europa. Standvastig en vastberaden. Niet zo verdeeld als de eilanden van Griekenland.
Alle ogen en alle hoop van beschaafd en weldenkend Nederland waren gericht op twee mensen binnen het CDA. Ad Koppejan en Kathleen Ferrier waren Mauro’s reddingboei om in Nederland te mogen blijven.
De uitkomst is bekend. Het ‘tegen’ van Koppejan en Ferrier in de Tweede Kamer zorgt al bijna een week lang voor een smerige smaak in mijn mond. Kennelijk is de enige manier om de rug recht te houden zo stijf mogelijk te blijven zitten in de blauwe stoelen van de Kamer. Kennelijk zitten deze draaifauteuils zo onbedaarlijk heerlijk dat men dat niet wenste op te geven voor een jongen die verstaanbaarder Nederlands praat dan Maxime Verhagen zelf. Misschien hielden ze de rug wel recht, de knieën waren slap.
Koppejan twitterde trots dat Mauro mocht blijven en dat hij hier mocht studeren. Een zelfde kraai van victorie kwam er van Ferrier. Het is niets minder dan een judaskus gegeven door twee mensen van een christelijke partij.
Waarschijnlijk maakt Mauro geen schijn van kans. Hij doet nu MBO3 maar moet vervolgens ook MBO4 halen en daarna ook nog HBO om vervolgens te beginnen met een jaarsalaris van 35.000 Euro per jaar. Door deze eisen te stellen wordt de strop om zijn nek langzaam steeds strakker getrokken waardoor hij op een gegeven moment zelf wel zal besluiten dat alles beter is dan het verblijf in Nederland. Zelfs de stoffige straten van Angola bieden dan verlichting.
‘Maar als we deze Mauro houden komt er vast wel weer een nieuwe’, is een veelgehoord argument de laatste tijd. We worden bang gemaakt met duizenden zielige negers die o zo graag in het land willen blijven. In werkelijkheid zijn het er 75. Niet eens genoeg voor een meerderheid in de Tweede Kamer. Maar in een land dat zo bol staat het van het volgevreten ego van Maxime Verhagen en in een land waarin Koppejan en Ferrier al bij een Mauro door de knieën gaat zijn 75 Mauro’s kennelijk te veel.
Laten we dat dan ook maar niet doen. Laten we de jongen die hier ruim acht jaar is, volledig is ingeburgerd en hier bovendien een broertje heeft die inmiddels drie jaar oud is, laten we deze jongen op het vliegtuig zetten. Op het moment dat Mauro in de lucht hangt gaat bij Maxime de broek weer wat losser, worden de stoelen van Ad en Kathleen nog was comfortabeler gemaakt en neemt CDA dagvoorzitter Houben een extra jenever op de goede afloop.
En dat alles terwijl Henk Bleker bij een voetbalwedstrijd zit met twee lege plekken naast hem bedoeld voor Mauro en zijn moeder. Maar dat is prima zo. Het ego van Henk Bleker past maar amper op de krappe kuipstoeltjes in het stadion.
Mauro is weg. Het CDA blij, de VVD blij, de PVV blij. Van de meerderheid van de mensen op straat mocht hij blijven. Maar om als politicus naar het volk te luisteren als er geen verkiezingen op stapel staan gaat toch wel wat al te ver.
De valse tranen en gespeelde emotie heeft Maxime Verhagen weer diep weggedrukt. Hij schopt zijn schoenen uit, trekt zijn pantoffels aan, groet het portret van Geert Wilders boven de schoorsteen en schuift dan bij mevrouw Verhagen aan voor de overheerlijke uiensoep.
