Het begon te zoemen in mijn wagon. Het gezoem van mensen die ongewild betrokken waren geraakt bij iets vreselijks. Even daarna klonk het gezoem van de intercom en zoemde de conducteur dat het mis was. Het gezoem in de wagon nam toe. Mensen zoemden in hun telefoon zinnen als: '...een zelfmoordenaar', '... ben iets later waarschijnlijk', ... waarschijnlijk mis ik mijn aansluiting straks in Amersfoort' en '... maar dan krijgt de kat geen eten vanavond'.
Een jonge vrouw tegenover mij was wit weggetrokken. Als toevoeging op haar gelaatskleur zei ze er ook nog bij dat ze erg geschrokken was. Ik ook. Ik was ook geschrokken. Geschrokken en misselijk.
Het gezoem hield aan en werd een beetje gegiebel. Ongemak in een trein vol wachtende mensen. Ik dacht terug aan wat er kort daarvoor gebeurd was en dacht aan mensen die ik niet ken die deze avond nog bezoek zouden krijgen van de politie.
De mensen om me heen bleven praten, bellen en lachen maar het gezoem nam af. Het werd stil in de wagon. Het werd stil in mij en ik bedacht me dat dit de enige passende muziek is bij zo een drama.
