Martin speelt hier op uiterst overtuigende wijze de rol van een zeldzaam chagrijnige ober die met een door de drank gehavend gelaat de toeristen toeblaft. Met een zwierige zwaai worden de drankjes op tafel gekwakt. Niet het bestelde drankje maar iets anders natuurlijk. Geen probleem voor Martin. Als je er op een vriendelijke manier iets van zegt wordt het zojuist neergeworpen kopje hete chocola met een nukkige blik weer op het asgrauwe dienblad gezet en komt Martin even later met het bestelde flesje cola dat hij met niet minder enthousiasme voor je op tafel pleurt.
Hij lijkt te figureren in een episode van Fawlty Towers ware het niet dat deze serie bol stond van de comedy. Bij Martin is de comedy ver te zoeken. Zijn laatste glimlach brak waarschijnlijk decennia geleden door zijn vlassige snor.
Terwijl ik de brasserie uitliep keek ik Martin nog even aan. Mijn blik viel op zijn ooit zwarte broek die nu vol zat met dubieuze witte en lichtgrijze sporen. Ik wandelde de straat op en stak over om de begraafplaats te bezoeken en vroeg me af hoe lang deze eeuwigheid voor Martin nog zou moeten duren.
