Naast mij op het terras aan het water zat een dikke, vlezige man. Daarnaast zat zijn vrouw met wie hij weinig woorden wisselde. De man, voor in de zestig gok ik, verdiepte zich in een tijdschrift waardoor zijn echtgenote meewarig voor zich uit zat te kijken naar de openstaande brug die niet meer naar beneden ging.
De bestellingen voor het echtpaar werden gebracht. De dikke man kreeg een flink stuk brood met ossenworst voorgeschoteld, de vrouw een licht aangebrande tosti.
'Het lijkt wel roggebrood' zei ze. De man merkte op dat de mosterd die de vriendelijke serveerster op de tafel had gelegd 'helemaal niet op het broodje met ossenworst hoort'. Hij brak zijn brood doormidden en begon te eten. Of beter gezegd, hij begon hompen brood diep in zijn mond te stoppen terwijl zijn vrouw zuinig aan de tosti zoog.
In het tijdschrift van de dikke man stond een foto van iets wat bij de vrouw kennelijk een associatie opriep want ze vroeg: 'Hoe heet die turner ook alweer? Die man van die ringen?'
'Yuri van Gelder', sprak de man met volle mond, 'Yuri Coke.'
Ik moest denken aan de kleine gedrongen ex-sergeant met aderen in zijn nek die zo dik leken als de bovenarmen van de man naast mij. De eerste Nederlandse wereldkampioen turnen sinds decennia bij de mannen. De Lord of the Rings die niet naar de Olympische Spelen mocht vanwege een krankzinnig kwalificatiesysteem. En over de collectieve nationale verontwaardiging hierover.
Van Gelder had een aantal weken geleden toegegeven dat hij wel eens cocaïne heeft gebruikt. Daarmee was kennelijk al het respect dat hij dacht te hebben vervlogen als een klein hoopje cocaïne door een zuchtje wind. En daardoor was hij voor de gewone man op straat, of in ieder geval voor de dikke man naast mij, verworden tot Yuri Coke. De enige ring die de man in zijn hele leven zelf van dichtbij had gezien was zijn trouwring gokte ik. Een ring die hij nooit meer op een normale manier af zou kunnen krijgen getuige het vlees van zijn ringvinger dat zich om zijn amper nog zichtbare gouden ring had gekruld.
