Het stond er weer.
Vanochtend.
Terug van weggeweest.
Misschien wel van vakantie waar zij haar tentje eens op een andere plek had neergezet dan voor het politiebureau in Hoofddorp.
Haar tentje stond de afgelopen weken wellicht aan een rustig stromende bergbeek. Of langs een weg in Frankrijk waar 's nachts de dronken tieners hun weg terug probeerden te vinden van de discotheek naar de camping.
In ieder geval stond de tent nu weer op zijn inmiddels vertrouwde plek. Pal voor het Hoofddorpse politiebureau naast een soort van kunstwerk dat een soort van schip moet voorstellen.
Toen ik er vanochtend met de bus langsreed was de sluiting van de tent nog gesloten. Waarschijnlijk lag de bewoner nog te slapen wat een prestatie mag worden genoemd naast een zeer druk kruispunt waar dagelijks duizenden auto's optrekken of remmen voor de verkeerslichten.
Voor de tent stond een campingstoel. De vrouw had gisteravond in haar campingstoel gefantaseerd over een prachtige zonsondergang die zij vanaf het kruispunt in het troosteloze Hoofddorp waarschijnlijk nooit zou kunnen zien.
Ze had niet de moeite genomen de stoel in zijn tent op te bergen. Logisch. Wie steelt er nou een campingstoel voor een politiebureau van een dame in een tent die aan een kruispunt woont?
Waarom de vrouw daar zit weet ik niet. Wil ik ook niet weten. Misschien kon ze niet kiezen in welke richting haar reis zou gaan. Het noorden, oosten, zuiden of westen en heeft ze zich daarom op het snijpunt van deze windstreken gevestigd. Er is een goede kans dat zij met deze actie iets van de politie verlangt. Of in ieder geval wil meedelen. Er zijn alleen in Nederland al honderden, zo niet duizenden, kruispunten waar de romantiek niet gezocht hoeft te worden in de fantasie maar gewoon in de omgeving, in dat wat je werkelijk ziet.
Misschien ziet zij echter wel dingen die ik niet zie. Die niemand behalve zij ziet. Misschien waant ze zich daar langs een rustige bergbeek en neemt zij de schreeuwerige dronken tieners op weg van discotheek van camping wel voor lief.
Natuurlijk heeft ze een naam. Iedereen heeft een naam. Even googlen en je bent erachter. Maar ik hoef het niet te weten. Net zo min als de werkelijke reden dat ze daar zit. De realiteit doodt de fantasie en laat deze tot stand komen als een rommelende, roestige Ford voor een kruispunt in Hoofddorp. Het kruispunt van de vrouw in de tent voor het politiebureau.
