Ik was op zoek naar iets. En als je niet op zoek bent naar iets groots, zoals de zin van het leven of het geheim van de liefde, is er een goede kans dat je het vindt bij IKEA.
Bij binnenkomst werd ik al met mijn neus op de feiten gedrukt. Kinderen stonden in de rij om in een heel lelijk, plastic speeltuintje te mogen spelen. Op de trap naar de eerste verdieping vormde zich al een kleine file. Gisteren sprak ik iemand die me al waarschuwde voor dit soort taferelen maar moedig als ik ben durfde ik die uitdaging wel aan.
Door de regen was het idee om met het gezin naar het strand te gaan in een Zweedse ladenkast geschoven. Deze mensen lagen nu languit op de zelf in elkaar te schroeven bedden en op de driezitsbanken.
Ik was zelf op zoek naar iets kleins. En iets kleins vinden in een zeldzaam grote winkel bleek een haast onmogelijke opgave. Zweed parelde inmiddels op mijn rug toen ik aankwam bij de afdeling 'Opbergen'. Briljante titel voor een afdeling overigens: 'Opbergen'. Daar vond ik wat ik zocht en tot mijn lichte schaamte liep ik met twee artikelen van 1 Euro per stuk naar de kassa. Vanuit de verte zag ik de meterslange kassarijen al staan. Volgeladen karren met kartonnen verpakkingen die bij minstens een van de wachtende stellen tot een vlammende relatiecrisis zou gaan leiden. Het winkelen bij IKEA is al een serieuze test voor de relatie, het in elkaar zetten van het gekochte artikel is daar de vergrotende trap van.
Ik besloot de rij de rij te laten en mijn artikelen op een subtiele manier in het magazijn te laten verdwijnen.
Achtervolgd door de lucht van Zweedse gehaktballetjes, die volgens mij alleen een Zweeds karakter krijgen door de blauw-gele vlaggetje, liep ik door de reusachtige hal naar de draaideur. Rechts van mij speelden de kinderen alsof het een lieve lust was in de treurige en overwegend grijs met groene speeltuin. Eenmaal buiten kon ik weer, zonder spelende kinderen of drommen met mensen en in mijn eigen tempo op zoek naar de zin van het leven of het geheim van de liefde.
