Bultruggen blijken een dramatisch gevoel voor richting te hebben. Dat was al langer bekend. De in gebreke blijven kaarten van Apple zijn een stuk duidelijker. Ook een TomTom die uitstaat weet nog altijd beter de weg te vinden dan een bultrug.
Ik kom ze regelmatig tegen, de bultruggen. En altijd maar weer vragen welke kant op te gaan. Helemaal dom zijn ze ook weer niet want toen ...ik er laatst een linea recta het strand op wees had hij wel door dat ik hem in het ootje nam. Licht geïrriteerd zwom hij dan ook de andere kant op. Had je vroeger maar beter moeten opletten, dacht ik nog me niet realiserende dat zijn ouders waarschijnlijk ook van die waardeloze kaartenlezers waren.
De allertreurigste bultrug die zelfs door zijn collega’s smadelijk moet zijn uitgelachen heeft een aantal dagen op een zandbank gelegen vlak voor Texel. Met zijn vinnen over zijn oren is ie in al zijn eigenwijsheid zo de Razende Bol opgegleden. Kennelijk dacht een in de buurt rondzwemmende potvis in al zijn opwinding dat hij wel eens een uitstapje kon maken naar een andere soort en zwom opgewonden op de bultrug af. Helaas. Eindhalte Razende Bol. Ik vind het ook een heel goor idee. Het is alsof je hond je kat bespringt en dat ze dan ook nog eens allebei 15.000 kilo wegen. Pervers volkje die walvissen.
Nu is er het plan om voor bultrug Johannes (alsof zo’n dier nog niet genoeg gestraft is geef je hem ook nog eens de naam van een van de Slechtste Finalisten Ooit van de Voice of Holland…) een stille tocht te organiseren. Goed plan. Laten we dat inderdaad doen. In Amerika is men namelijk ook heel stil. In een klein dorpje dat Newton heet en in de staat Conneticut ligt. In Aleppo, Syrië, is het even lastig om stil te zijn door het gejammer van mensen en de rondvliegende granaten, maar daar komt ook heus wel weer een dag dat het even stil kan zijn.
Een verdwaalde bultrug krijgt bij ons meer aandacht dat een bijstandsmoeder of een groep vluchtelingen. En dat is natuurlijk ook logisch want zo’n beest ligt tenminste niet te rotten in je achtertuin maar op een idyllische zandbank vlak bij Texel. Vluchtelingen en bijstandsmoeder die het leed in de wallen onder hun ogen meedragen, daar hebben we zo vlak voor kerst even geen zin in.
Als klap op de vuurpijl blijkt Johannes helemaal geen mannetje te zijn. Nee, Johannes is een vrouwtje. Maar zij kan ons mensen niet kwalijk nemen dat we haar Johannes hebben genoemd. Dan moet je maar niet met 6000 kilo spekvet vol op je eigen kut gaan liggen.
Ik kom ze regelmatig tegen, de bultruggen. En altijd maar weer vragen welke kant op te gaan. Helemaal dom zijn ze ook weer niet want toen ...ik er laatst een linea recta het strand op wees had hij wel door dat ik hem in het ootje nam. Licht geïrriteerd zwom hij dan ook de andere kant op. Had je vroeger maar beter moeten opletten, dacht ik nog me niet realiserende dat zijn ouders waarschijnlijk ook van die waardeloze kaartenlezers waren.
De allertreurigste bultrug die zelfs door zijn collega’s smadelijk moet zijn uitgelachen heeft een aantal dagen op een zandbank gelegen vlak voor Texel. Met zijn vinnen over zijn oren is ie in al zijn eigenwijsheid zo de Razende Bol opgegleden. Kennelijk dacht een in de buurt rondzwemmende potvis in al zijn opwinding dat hij wel eens een uitstapje kon maken naar een andere soort en zwom opgewonden op de bultrug af. Helaas. Eindhalte Razende Bol. Ik vind het ook een heel goor idee. Het is alsof je hond je kat bespringt en dat ze dan ook nog eens allebei 15.000 kilo wegen. Pervers volkje die walvissen.
Nu is er het plan om voor bultrug Johannes (alsof zo’n dier nog niet genoeg gestraft is geef je hem ook nog eens de naam van een van de Slechtste Finalisten Ooit van de Voice of Holland…) een stille tocht te organiseren. Goed plan. Laten we dat inderdaad doen. In Amerika is men namelijk ook heel stil. In een klein dorpje dat Newton heet en in de staat Conneticut ligt. In Aleppo, Syrië, is het even lastig om stil te zijn door het gejammer van mensen en de rondvliegende granaten, maar daar komt ook heus wel weer een dag dat het even stil kan zijn.
Een verdwaalde bultrug krijgt bij ons meer aandacht dat een bijstandsmoeder of een groep vluchtelingen. En dat is natuurlijk ook logisch want zo’n beest ligt tenminste niet te rotten in je achtertuin maar op een idyllische zandbank vlak bij Texel. Vluchtelingen en bijstandsmoeder die het leed in de wallen onder hun ogen meedragen, daar hebben we zo vlak voor kerst even geen zin in.
Als klap op de vuurpijl blijkt Johannes helemaal geen mannetje te zijn. Nee, Johannes is een vrouwtje. Maar zij kan ons mensen niet kwalijk nemen dat we haar Johannes hebben genoemd. Dan moet je maar niet met 6000 kilo spekvet vol op je eigen kut gaan liggen.
