An ordinary day in Paris

Ze liepen vlak achter mij op het zebrapad van de Boulevard Sébastopol in Parijs toen de vrouw ineens tegen haar man begon te schreeuwen. Daar bleef het niet bij want de man kreeg ook een onverwachte por in zijn rug van zijn vrouw. Ik keek om en staarde in het verbaasde gezicht van de man. Hij hield even in, de vrouw niet. Ze versnelde haar pas en trok tegelijkertijd haar joggingbroek omhoog waardoor haar bilspleet aan het Parijse oog werd ontrokken. De man ging helemaal niet achter de vrouw aan. Sterker, hij keek haar bijna in shock aan. Langzaam werd het mij duidelijk dat het hier niet om een echtpaar ging maar om twee mensen die elkaar niet kenden. Als ik op het zebrapad voor de vrouw had gelopen, had ik waarschijnlijk de wind van voren gekregen. Want dat ze niet heel kritisch was bleek wel uit het feit dat ze uit het niets op elke willekeurige, en niets vermoedende, voorbijganger afsprong en deze trakteerde op een scheldkannonade of een ferme tik of trap. Twee jonge meiden kwamen nietsvermoedend de McDonalds uit, zuigend aan een rietje gestoken in een halve liter cola. Toen de vrouw met hun klaar was hadden ze alleen het rietje nog in hun mond terwijl de Franse furie er met de bekers vandoor ging. De overige mensen op straat leek het weinig te deren. Just an ordinary day in Paris.