Twijgen

In het Amsterdamse Westerpark liepen vrouwen zo dun dat de gemiddeld uitgehongerde Afrikaan er zijn kommetje rijst voor zou afstaan. De haast doorzichtige twijgen met naar de grond wijzende schouderbladen bleken duur betaalde modellen te zijn. Ze staken nauwelijks af tegen de dunne, vale boompjes die het park in de zomer sieren met hun groen maar in de winter een troosteloze aanblik geven. Door de glazen ruiten van de uit de grond gestampte partytenten spatte de decadentie in mijn gezicht uiteen en viel als stukjes puin en gruis op het grijze beton. Voor mijn voeten lag de kapitalistische droom in scherven. Alleen de heren en dames met champagne en kaviaar achter het koele glas wisten nog van niets.