Toegegeven, de beste stuurlui staan aan wal waarmee ik mezelf meteen de wind uit de zeilen haal. Jitse Schipper staat, hoe kan het ook anders met zijn achternaam, op het schip waar wij veilig op kant vanuit de heup met scherp op kunnen schieten.
Ik heb dan ook even getwijfeld of ik hier wel iets over zou schrijven. Even duurt bij mij niet zo lang en in het geval van Jitse was ik er snel uit. Jitse kiest er zelf voor om op een podium te gaan staan en heeft gisteren laten merken intelligent genoeg te zijn om aan te kunnen voelen wanneer iets echt niet werkt.
Jitse trad gisteravond aan als één van de kandidaten voor het Amsterdams Kleinkunstfestival en was dus in de running om het concours om de Wim Sonneveldprijs te winnen. Ik schrijf bewust ‘was’ omdat ik me niet kan voorstellen dat Jitse door is naar de volgende ronde.
Jitse is een denker en wil dat graag met het publiek delen. Op zich niks mis mee maar de manier waarop hij dat doet is dat wel. Kleinkunst hoeft niet persé om te lachen te zijn maar wanneer het grappig bedoeld is en het dat helemaal niet is wordt het pijnlijk. En in het geval van Jitse heel pijnlijk. Nee maar echt, heel heel pijnlijk. Nog niet eerder heb ik met zoveel plaatsvervangende schaamte naar een podiumkunstenaar gekeken. En ik was niet de enige. Het was doodstil in de zaal.
Totdat iemand genoeg had van zijn flauwe, misplaatste en gedateerde grappen want toen hij begon over Breezersletjes riep iemand uit het publiek diep vanuit de onderbuik dat dit al drie jaar geleden is. Jitse was even uit het veld geslagen, applaudisseerde lafjes voor het commentaar en vervolgde zijn exercitie.
Jitse had ook een blokje publieksparticipatie ingebouwd en de vrouw die zo moedig was het spel mee te spelen werd door Jitse op een niet al te fijnzinnige manier keihard de grond ingeboord. De jongen die voor mij zat dook van ellende diep weg in zijn capuchon.
Er ging een zucht van verlichting toen het licht uitging en Jitse van het podium afliep. Een bescheiden applaus viel hem ten deel maar des te zuurder was de constatering dat het nog niet voorbij was. Meneer had nog wat meer te schelden en te misgrappen en maakte de tijd die voor deze ronde stond, namelijk tien minuten, helemaal vol. Het waren ongeveer de langste tien minuten uit mijn leven.
Misschien ben ik veel te hard en te oordelend. Zoals ik al eerder aangaf staan de beste stuurlui aan wal. Ik heb nog nooit deelgenomen aan zo’n festival. Vandaar deze link naar een eerdere conference van Drentse Jitse. Kijk en oordeel zelf. En dat die grap over die antiloop al eens eerder is gedaan door Theo Maassen, ach, daar maak ik mij als stuurman op de wal al niet eens meer druk om.
Ik zwaai graag het schip uit waarop Jitse zijn achternaam eer aan doet.
http://www.youtube.com/watch?v=Vfo6tKCrg_g
