De Finale

Hét weekend van dé finale is aangebroken. Gelukkig tegen de Spanjaarden en niet tegen de Duitsers. Ik heb me sterk verbaasd over het valse sentiment dat er kennelijk nog steeds heerst tegen de Duitsers als het om voetbal gaat. Het merendeel van de mensen om mij heen die een sterke voorkeur voor Duitsland hadden in de finale, om de rekening van 1974 te vereffenen, was er nog niet eens in 1974. Uiteindelijk maakt het niets uit tegen wie je wereldkampioen wordt. Als je het maar wordt. En dan mag het zelfs met lelijk voetbal in een finale tegen een lelijke tegenstander als bijvoorbeeld Noord-Korea met de huilende Jong Tae-se in de spits. Noord-Korea dat overigens in het Engels wordt vertaald met Democratic People's Republic of Korea. Goed gevoel voor cynisme had de persoon die deze naam bedacht.
Voor mij is dé finale overigens al gespeeld. En wel op 25 juni 1988. Precies, de wedstrijd tegen de USSR tijdens het Europees Kampioenschap in het toenmalige West-Duitsland.
Ik was net twaalf en had die dag over het wad gelopen en gewaad van Lauwersoog naar Schiermonnikoog. Het water van de Waddenzee was steenkoud waardoor ik hele stukken vechtend tegen de tranen bij mijn vader op zijn nek heb gezeten.
In een café op Schiermonnikoog zag ik Gullit, zag ik Van Basten en hoorde ik Theo Reitsma zeggen dat het 'een goed stel is'. Maar wat mij het meest is bijgebleven van die finale is dat ik onbeperkt cola mocht drinken. Nooit heb ik meer cola gedronken dan tijdens die finale.
De dag erna liep ik met een vriendje door de buurt. Ik had van een stijve, veel te vaak gewassen en daardoor vaal geworden oranje handdoek een cape gemaakt en vierde de overwinning van het Nederlands Elftal. We waren kampioen maar nog meer dan dat had ik de dag ervoor ongelooflijk veel cola mogen drinken van mijn vader.
Zelf denk ik dat Spanje morgen gaat winnen. Ook voor mijn positie in de voetbalpoule zou dit geweldig zijn maar toch hoop ik op Nederland. Omdat ik ieder jongetje van twaalf het gun om voor een keer in zijn leven het idee te hebben dat alles mag en alles kan tijdens de finale van een groot voetbaltoernooi.