De stad is nogal groot. Het verschil tussen de kalmte van Chios en de hectiek in de miljoenenstad Izmir is er een van dag en nacht.
Vanaf Chios ging er een Tsjechische gids mee om ook de niet Engels sprekende Tsjechen van dienst te kunnen zijn. Tijdens de busrit naar Izmir vertelde een enthousiaste Turkse in het Engels over de bijzonderheden onderweg. Hetzelfde verhaal werd door de Tsjechische gids, Romana, vertaald. Maar altijd net iets minder enthousiast dan de trotse Turkse. 'Iets minder enthousiast' is eigenlijk te mild uitgedrukt. Het leek wel alsof Romana er geen enkele zin in had getuige de zucht die ze inzette voordat ze een nieuwe zin begon. De zucht, ook nog eens versterkt door een microfoon galmend door de bus, deed me denken aan dertig april toen koningin Beatrix eerst diep zuchtte alvorens haar gevoelige toespraak tot het volk te houden naar aanleiding van de gebeurtenissen in Apeldoorn. Romana had dezelfde zucht. Een koninklijke zucht.
Romana zuchtte onder andere over een oud kasteel, bovenop de heuvels van Izmir, dat door Alexander de Grote was bezocht. Het kasteel zelf was niet zo bijzonder. Iemand had het laatst over stoffige blokken. Nou, dit waren stoffige blokken. Er stonden nog wat muren en een poort en op het plein in het midden was een mini bazaar waar je door de lokale bevolking op de voor hun zo typische wijze, en de voor mij zo opdringerige wijze, naar de koopwaar werd geleid.
Buiten de kasteelmuur liepen jonge jongetjes helemaal niets te doen behalve zich te vervelen en te kijken naar onze witte bus alsof het de eerste bus was die ze ooit in hun leven hadden gezien. Op het moment dat we vertrokken waren de jongetjes er als de kippen bij om ons zwaaiend met hun middelvinger uitgeleide te doen. Vrolijk lachend en gesticulerend bleven zij achter tussen de stoffige blokken terwijl de bus, onder het gezucht van Romana, zich een weg door de nauwe straatjes richting de baai van Izmir baande.
